Place : เขตสาทร

Rate : PG

Type : Short-novel

Author : B e L L e



ผมตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาลได้ประมาณ 2-3 วันแล้ว..แต่ผมก็ยังจำไม่ได้อยู่ดีว่าทำไม..ผมจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับผม...และ..ผมจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นใคร

"คุณเป็นยังไงบ้าง" ผมเห็นหน้าเขาตั้งแต่วันแรกที่ผมตื่น จนกระทั่งวันนี้

"ก็..ยังมึนๆอยู่นิดหน่อยน่ะครับ"

แล้วคุณหมอก็เดินเข้ามา
"คนไข้มีอาการสูญเสียความทรงจำไปชั่วคราวน่ะครับ ในกรณีที่เคยเกิดขึ้น ก็อาจจะสัก 2-3 อาทิตย์ อันนี้แล้วแต่ว่าจิตใต้สำนึกของคนไข้จะฟื้นความทรงจำได้เร็วแค่ไหน..แต่อาการทั่วไปก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วครับ"

"งั้นเดี๋ยวผมพาเขากลับเลยละกันครับคุณหมอ" ผู้ชายคนนั้นบอก

ผมเดาว่าเขาคงจะเป็นญาติ เป็นพี่เป็นน้องฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งของผมนั่นแหละ ดูท่าทางเขาก็มีเงินใช้ได้ ผมว่า..ชีวิตก่อนความจำเสื่อมของผมก็คงไม่ได้แย่อะไรนักหรอก



ตอนนี้ผมอยู่ในวอลโว่สีบรอนซ์เงินของเขา..อืมม ยังไงตอนนี้ที่พึ่งคนเดียวของผมก็คือเขาล่ะ

"ขอโทษครับ คุณว่าคุณชื่ออะไรนะ" ผมถาม

"เน"

"เนเฉยๆเหรอ"

"คุณถามเหมือนตอนที่เราเจอกันครั้งแรกเลย" เขาพูดกลั้วหัวเราะ "มาจากเนติน่ะ..พ่อผมเป็นอัยการไง"

เขาพูดว่า 'พ่อผม' ไม่ใช่ 'พ่อเรา' งั้นเราคงมีพ่อคนละคนกันแฮะ

"แล้ว...คุณเป็นอะไรกับผม"

"แฟน"

"ห๊ะ!!" เป็นใครก็ต้องตกใจอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ..คุณสูญเสียความทรงจำ แล้วจู่ๆก็มีคนบอกว่าคุณเป็นเกย์น่ะ!!

"คุณตกใจมากเลยแฮะ" คุณเนยิ้ม "แล้วจะไม่ยิ่งตกใจเหรอ..ถ้าบอกว่าเสร็จกันมานักต่อนักแล้ว"

"อะไรนะ!!?" ผมไม่ได้ดูกระจก แต่เดาว่าตอนนี้หน้าตัวเองคงซีดเป็นไก่ต้มไปแล้ว

"ล้อเล่นน่า.....แต่มันก็จริงน่ะนะ" เอาไงแน่ฟะ....แต่เอาเถอะ ผมว่าผมยังไม่พร้อมจะคุยเรื่อง 'เสร็จ' ตอนนี้

"คุณช่วยเล่าให้ผมฟังหน่อยได้มั้ยว่า..ผมเป็นใคร"

เห็นคุณเนบอกว่าผมชื่อภัทร เป็นสถาปนิก มีรายได้มั่นคงดี ครอบครัวก็ไม่ได้ยากจนอะไร

"แล้วเรามาคบกันได้ยังไง"

"คุณเป็นเพื่อนของเพื่อนผม ครั้งนึงมันจัดงานเลี้ยง ผมกับคุณเจอกันครั้งแรก..เหมือนว่า เราถูกชะตากัน..จากนั้นเราก็คุยกันบ่อยขึ้น 3 เดือนผ่านไป เราคิดว่าทุกอย่างลงตัว แล้วเราก็ตัดสินใจคบกัน"

ธรรมดาๆ ไม่หวือหวาแฮะ แต่ก็ดีแล้วล่ะ..ไอ้ประเภทไปเมาแล้วได้กันอะไรอย่างนั้น ผมก็ไม่ค่อยจะอยากได้ยินเท่าไหร่



"นี่บ้านของเรา" เขาขับรถเข้ามาในบ้านสีขาวหลังหนึ่ง

"เราแต่งงานกันแล้วเหรอ" ผมไม่ได้ตั้งใจจะกวนประสาทหรืออะไร แต่ผมไม่รู้อะไรสักอย่าง

"ก็ไม่เชิงนะ..แต่เราก็อยู่กินบ้านเดียวกันมาปีนึงแล้ว"

"บ้านสวยนะครับ" ใช่..สไตล์บ้านเป็นแบบที่ผมชอบ บ้านสีขาวสไตล์โมเดิร์นที่ออกแบบเองแบบนี้

"แหงล่ะ..ก็คุณออกแบบเองนี่"

หลังจากที่จอดรถ เขาก็เดินนำผมเข้าไปในบ้าน

"ของพวกนี้เป็นของของเราทั้งนั้น คุณอยากจะหยิบจะจับอะไรก็ได้นะ"


แล้วผมก็มาอยู่บ้านที่คุณเนบอกว่า 'เป็นบ้านของเรา' ได้ประมาณ 3 วัน

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นยาวนานซะจนผมคิดว่าคุณเนไม่ได้ยินถึงไม่ยอมมารับสาย

"คุณเน โทรศัพท์"

"ช่างมันเถอะ"

สักพักก็มีเสียงฝากข้อความ "~ตื๊ด~ เฮ้ย เน แกขาดงานมา 6 วันแล้วนะเว้ย มือถือก็ปิดเครื่อง ถ้าได้รับข้อความฉันก็โทรกลับด้วย หัวหน้าเริ่มเขม่นแล้ว ~ตื๊ด~"

6 วันเหรอ? ผมว่าไม่ใช่น้อยๆเลยนะ

"เฮ้อ..ไอ้จ๊อบเอ๊ย" คุณเนบ่นขำๆ

"นี่คุณหยุดงานมา 6 วันแล้วเหรอ"

"ใช่..สบายชะมัดเลย"

"เห็นเพื่อนคุณว่าหัวหน้าเริ่มเขม่นแล้วนะ"

"แล้วถ้าผมไม่หยุดงาน..คุณจะอยู่ยังไงล่ะ คุณยังจำอะไรไม่ได้เลยไม่ใช่เหรอ"

..........ผู้ชายคนนี้ หยุดงานเพื่อผมเนี่ยนะ ?


ผมอยากจะจำเขาให้ได้จริงๆ ผมว่าก่อนที่ผมจะความจำเสื่อม..ผมต้องรักเขามากแน่ๆ...


"ขอบคุณนะ" ผมไม่รู้จะพูดยังไง นอกจากคำนี้..

"แต่พรุ่งนี้คุณก็ไปทำงานได้แล้วนะครับ ผมไม่เป็นไรหรอก ผมจะอยู่แต่ในบ้านเนี่ยแหละ"

"รีบจำได้เร็วๆ เราจะได้มารักกันเหมือนเดิม" คุณเนพูดยิ้มๆเขินๆ

ไม่อยากจะบอกเลยว่า ถึงจำไม่ได้ผมก็เริ่มจะรักเขาขึ้นมาแล้ว..

"ผมอยากกอดคุณจัง .. แต่ตอนนี้คงทำไม่ได้ใช่มั้ย ?" คุณเนถาม ..เอาล่ะสิ
ไม่รู้สินะ.. ถึงเราจะยังดูเป็นคนแปลกหน้ากันอยู่ แต่ผมก็ตอบคุณเนไปว่า
"ยังไม่ได้ว่าอะไรเลย"

แล้วคุณเนก็เข้ามากอดผมใหญ่เลย สัมผัสของเขามันเป็นอะไรที่ทั้งคุ้น ทั้งอบอุ่น..

.
.
.

แต่ถ้าปล่อยให้นานกว่านี้ น้องชายผมไม่ไหวแน่!

"เอ่อ ขอโทษครับ" ผมรีบผละออก

คุณเนเลยถอนหายใจเฮือกใหญ่ ผมว่าผมเข้าใจความรู้สึกเขานะ แต่ทำยังไงได้ล่ะ ถึงยังไงตอนนี้สำหรับผม เขาก็ยังเป็นคนแปลกหน้าอยู่ดี

"นี่ถ้าเป็นแต่ก่อนนะ เราคงกอดกันนานกว่านี้แล้วก็ไปจบที่เตียง" คุณเนบอก

ซึ่งผมก็กลัวมันจะเป็นยังงั้นน่ะแหละ ..เฮ้อ


แล้วพักหนึ่งคุณเนก็ไปค้นอะไรกุกๆกักๆบนชั้นออกมา
"นี่บันทึกของคุณ" คุณเนยื่นปาล์มมาให้ผม "เผื่อคุณจะจำอะไรได้มากขึ้นนะ"

"ขอบคุณครับ"

ผมเปิดอ่านไปเรื่อยๆ ได้รู้อีกอย่างนึงว่าผมเป็นคนที่เขียนอะไรไม่รู้เรื่องเลย ไอ้บางวันก็บันทึกไว้ว่า เบื่อ หรือ เซ็งงาน บางวันยิ่งแล้วใหญ่พิมพ์อ่านไม่เป็นภาษาคนเลย G@#$^*K%#$#฿&%$ ไม่รู้เรื่อง ..เฮ้ย ตัวฉันก่อนความจำเสื่อม แกพิมพ์บ้าอะไรวะเนี่ย??

วุ้ยย..พิมพ์ไม่รู้เรื่องแล้วก็ยังขยันนั่งพิมพ์อีกพ่อคุ๊ณ บันทึกได้ทุกวี่วัน ..นี่ผมต้องนั่งไล่อ่านไอ้อะไรบ้าๆแบบนี้ไปอีกกี่หน้ากว่าจะเจอเรื่องที่พอจะมีอะไรให้จำได้มั่งเนี่ย

นี่ถ้าผมกลับไปจำได้เมื่อไหร่ อย่างแรกเลยที่ผมจะเปลี่ยนคือเรื่องบันทึกเนี่ยแหละ เผื่อว่าสักวันเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีก พอมาอ่านแล้วจะได้จำอะไรได้บ้าง



รุ่งขึ้น

"ภัทร วันนี้ผมไปทำงานแล้วนะ" คุณเนบอกผม

"ครับ"

"จำอะไรให้ได้เร็วๆนะ"

ผมก็อยากจำได้เหมือนกัน ..ผมค่อยๆเดินสำรวจดูมุมนู้นมุมนี้ของบ้านอย่างละเอียด มีอะไรสะดุดตาผมก็หยิบขึ้นมาดูหมด แล้วจู่ๆความรู้สึกคุ้นๆมันก็โผล่ขึ้นมามากกว่าปกติ  ผมเลยตัดสินใจหยิบไอ้บันทึกบ้าๆของตัวเองนั่นมาอ่านต่อ

ช่วงวันหลังๆผมถึงเริ่มเขียนอะไรที่มันยาวๆเป็นผู้เป็นคนกับเขาขึ้นมาบ้าง ผมค่อยๆอ่านบันทึกของตัวเองต่อไปอย่างช้าๆ แล้วในชั่วเสี้ยวนาทีหนึ่ง ทุกสิ่งทุกอย่างก็เหมือนไหลวนกลับมาในหัวผมเหมือนเดิม

ผมจำได้แล้ว.. ที่นี่เป็นบ้านผมกับเน
เนชอบชมผมเรื่องบ้านเสมอ ..ก็แหงล่ะ มันสวยนี่..
ผมกับเนเป็นแฟนกันมาปีนึงได้แล้ว ..และก่อนที่ความจำจะเสื่อม ..


ผมกำลังจะเลิกกับเขา..