Place : สถานีรถไฟหัวลำโพง

Rate : PG

Type : Short-novel

Author : B e L L e


เด็กหนุ่มนั่งอยู่ภายในสถานีรถไฟหัวลำโพง ..เขาไม่ได้มาซื้อตั๋วไปไหน เขาเพียงแต่มานั่งผ่อนคลายอารมณ์เท่านั้น

ในชีวิตครอบครัวของเขา ทั้งพ่อและแม่ต่างทำงานหนักจนไม่มีเวลาดูแล แล้วมักจะพูดเสมอว่า "ทำงานหาเงินมาให้ลูกไง"

บางครั้ง เขาจึงรู้สึกเกลียด 'เงิน' เพราะคิดว่ามันเป็นสิ่งที่ดึงรั้งพ่อและแม่ไปจากเขา

และยิ่งตอนนี้เขาทะเลาะกับเพื่อนอย่างหนักทั้งที่เป็นเพื่อนสนิทกันมานาน เพราะเพื่อนกลับคิดว่าเขาเป็นสาเหตุให้คู่อริต่างโรงเรียนรู้ทางหนีทีไล่


"นี่ไง ที่มึงบอกว่ารักเพื่อน" เพื่อนของเขาชี้หน้าตัวเองที่เป็นรอยแผลช้ำเต็มไปหมด

"มึงเป็นอะไร??"

"กูเป็นอะไร??" อีกฝ่ายถามกลับก่อนจะปะทุอารมณ์ต่อ "มึงถามตัวเองก่อนสิว่ามึงทำอะไร!?"

"เต้มึงพูดอะไรวะ กูไม่รู้เรื่อง" เด็กหนุ่มงงไปหมด

"ไอ้สัตว์เอ๊ย!!"

"ไอ้เหี้ย อยู่ๆมึงก็มาด่าๆๆกู มึงเป็นส้นตีนอะไรของมึง"

"อ๋ออ.. มึงไม่รู้" อีกฝ่ายลากเสียง

"งั้นก็คงจะเป็นไอ้เจแล้วแหละที่จะรู้!!"

"ไอ้สัตว์!!! พ่อกูไม่เกี่ยวนะเว้ย!!" เด็กหนุ่มเลือดขึ้นหน้าเมื่ออีกฝ่ายเริ่มเล่นถึงพ่อ

"งั้นกูฝากบอกพ่อมึงด้วยว่า หัดสอนลูกให้รู้จักคำว่า 'เพื่อนที่ดี' หน่อย ไม่ใช่เอาช่องทางหนีของเพื่อนไปบอกคนอื่น"

"นี่มึงโดนพวกไอ้กอล์ฟเล่นมาเหรอ??"

"มึงยังจะต้องถามอะไรกูอีกโจ้"

"มึงคิดว่ากูเป็นคนบอกมันเหรอ??" เด็กหนุ่มถามช้าๆด้วยอารมณ์โมโห

"มึงคิดว่ากูระยำขนาดนั้นเลยใช่มั้ย??"


หลังจากนั้น จากเพื่อนซี้ก็กลายเป็นคนที่มองหน้ากันไม่ติด เหนือสิ่งอื่นใด โจ้เจ็บใจที่ถูกหาว่าเป็นคนหักหลังเพื่อน

ที่พึ่งทางใจส่วนหนึ่งของเขามาจากเพื่อนๆ แต่เมื่อเกิดเหตุการณ์เข้าใจผิดนี้ขึ้น ทำให้ทุกคนรู้สึกว่าเขาเป็นคนไม่น่าคบ และเริ่มถอยห่างออกไป

โดยปกติที่เป็นคนว้าเหว่อยู่แล้ว เขายิ่งรู้สึกว่าตัวเองโดดเดี่ยวลงไปอีก..


เด็กหนุ่มหยิบกระดาษสี่เหลี่ยมแผ่นเล็กๆที่พับอยู่ในกระเป๋าออกมาอ่าน

ข้อความจากใครสักคนที่มักจะมาอยู่ในล็อกเกอร์ของเขาที่โรงเรียนเสมอ

แม้จะไม่รู้ว่ามันเป็นข้อความจากใคร

แต่ทุกๆแผ่น กลับทำให้เขารู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาอย่างประหลาด ถึงแม้จะเป็นข้อความธรรมดาๆก็ตาม

เพราะอย่างน้อยก็เป็นการบอกให้รู้ว่า เขาไม่ได้อยู่คนเดียว..

อย่างในกระดาษแผ่นล่าสุดที่เขาได้เมื่อวานก็เช่นเดียวกัน มันถูกเขียนไว้ว่า


" อย่าทำหน้าเบื่อโลกนัก .. คนที่มองอยู่รู้สึกแย่ไปด้วย .. ยิ้มแล้วโลกสดใสนะโจ้ "


เขาอมยิ้มขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว แม้จะอ่านซ้ำแล้วซ้ำอีกหลายครั้งตั้งแต่เมื่อวานแล้วก็ตาม

การได้มานั่งที่สถานีรถไฟหัวลำโพง และอ่านข้อความให้กำลังใจเหล่านี้ เป็นสิ่งที่ทำให้โจ้ผ่อนคลายจากความเครียดต่างๆ

เขาค่อยๆมองไปรอบๆสถานี บรรยากาศภายในนี้มีผู้คนพลุกพล่าน  แล้วไม่นานนักก็มีเด็กผู้ชายอีกคนหนึ่งมานั่งด้านข้างเขา คาดว่าคงมาติดต่อธุระอะไรบางอย่าง ..โจ้ไม่ได้ใส่ใจ  เขายังคงอยู่ในโลกความคิดของตัวเอง

"คนเยอะเนาะ" เด็กหนุ่มแปลกหน้าชวนคุย

"ธรรมดาแหละ วันเสาร์" แม้จะรู้สึกแปลกใจนิดๆที่อยู่ๆคนไม่รู้จักหันมาคุยด้วย แต่ในใจลึกๆ โจ้ก็ดีใจไม่น้อยที่ยังมีคนเห็นเขาอยู่ในสายตา

"เราว่ามันดูวุ่นวายมากเลยล่ะ"

"เหรอ..แต่เราชอบนะ"

"คนเรามันชอบไม่เหมือนกัน..ว่ามั้ย" อีกฝ่ายพูดยิ้มๆ

"อย่างเรางี้ชอบลอกข้อสอบ แต่อาจารย์ไม่ชอบ ..อย่างว่าแหละ อาจารย์สาธิตมีแต่พวกเนี้ยบๆ" เด็กหนุ่มกล่าวหัวเราะๆ

"อยู่สาธิตเหรอ?" โจ้ถาม

"อื้อ"

"เฮ้ย อยู่โรงเรียนเดียวกัน"

"จริงอะ!?" เด็กหนุ่มก็มีอาการอึ้งไปไม่น้อย

"อะไรมันจะบังเอิญขนาดนี้เนี่ย"

"เออแฮะ.."


"เราไม่เห็นเคยเห็นหน้านายเลย" โจ้ชวนคุยต่อ

"เราว่าเราก็ไม่เคยเห็นหน้านายเหมือนกัน"

"อยู่ม.5รึเปล่า"

"อืม"

"เออ..อยู่ชั้นเดียวกันอีก"

"ผีหลอก!!!" เด็กหนุ่มแปลกหน้ากล่าวอมยิ้ม

แล้วทั้งสองก็คุยสัพเพเหระไปเรื่อยเปื่อยชั่วระยะเวลาหนึ่ง ก่อนที่โทรศัพท์ของเด็กหนุ่มแปลกหน้าจะดังขึ้น

"งั้นเดี๋ยวเราไปก่อนนะ" ว่าแล้วอีกฝ่ายก็ลุกจากไป แต่โจ้สังเกตเห็นถึงอะไรบางอย่างบนที่นั่งของเด็กหนุ่ม

"เฮ้ย นาย ลืมของ"

แต่แล้วโจ้ก็ต้องชะงักการเรียก เมื่อเห็นว่าของสิ่งนั้นคือกระดาษแผ่นสี่เหลี่ยมพับเรียบร้อยแบบที่เคยเห็นประจำภายในล็อกเกอร์ เขาจึงตัดสินใจเปิดอ่าน แล้วก็ได้เห็นข้อความที่เขียนด้วยลายมือคุ้นตาว่า


" มีอะไรบอกเราได้เสมอนะ .. เราอยู่ข้างโจ้เสมอ "