> ผู้ที่พึ่งเข้ามาเป็นครั้งแรก กรุณาทำความเข้าใจก่อนค่ะ <
Title : อนุสาวรีย์ชัยฯ
Place : อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ
Author : B e L L e
ฉันชื่อพลอย เป็นผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง..แต่แหมพูดแบบนั้นก็ออกจะถ่อมตัวเกินไป อันที่จริงฉันก็สวยนั่นล่ะ
ฉันมาเดินซื้อของ มาซื้อให้แม่น่ะ พาน้องชายมาด้วย ให้มันมาช่วยถือ น้องฉันนี่มันก็ประเสริฐจริงๆ ชาติไหนฉันจะหาน้องชายน่ารักๆแบบนี้ได้คงไม่มีอีกแล้ว
เดินไปไหนคนก็มอง ต๊ายยย ก็ฉันมันสวยหยั่งกับอะไร น้องฉันนี่ก็หน้าตาดีสุดๆ เรียกได้ว่าลูกเทวดานางฟ้ามาเกิดกันเลยล่ะ
ฉันเดินโฉบให้ผู้ชายน้ำลายไหลเล่นไปสักแป๊บ ..อนึ่ง..ให้น้องชายฉันอวดความหน้าตาดีกับสาวๆไปด้วย
"จะเดินวนอนุสาวรีย์ชัยฯอีกนานมั้ยพี่" น้องฉันถาม
"มีอะไร"
"ผมถือของจนเมื่อยมือไปหมดแล้วนะ"
"แค่นี้ทำบ่น"
"มาถือเองมั้ยล่ะ" ยังมีกะใจถามนะยะ
"ไม่ล่ะขอบใจ"
"ถ้าพี่ไม่กลับ ผมจะกลับแล้วนะ" บ่นจริ๊งง
"เออๆ กลับแล้ว"
หนอยยย ฉันยังอ่อยไม่เสร็จเลยด้วยซ้ำ
ฉันกับน้องกำลังจะเดินไปที่จอดรถ แต่ชะรอย!!! รถตู้สีดำเข้ามาจอด กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด~!!!! แน่ล่ะมันต้องเป็นโจรลักพาตัว กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ..กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
"เฮ้ย!! ทำไรวะ!!?" เสียงน้องชายฉันถาม เพราะพวกมันดึงตัวพวกเราเข้ามาในรถแล้ว
"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด" ทำไงได้ล่ะ ฉันเป็นผู้หญิงยิงเรือ
"เงียบไปเลย นังบ้านี่" มันพูดก่อนปิดรถ
หอกนี่ หน้าตาก็หล่อดีอยู่หรอก แต่มาตะคอกใส่ผู้หญิงแบบนี้ใช้ได้ที่ไหน
ฉันใช้เวลาพินิจพิจารณาใบหน้าหล่อๆของผู้ชายสองคนที่ไม่ได้ใส่หน้ากากคลุมหน้าบ้าบออะไรสักอย่าง จึงทำให้เหลือแต่ใบหน้าขาวผ่องเป็นยองไย หล่อลากไส้ ใสปิ๊ง
ข้างหน้านั่นมีคนขับรถกับคนที่นั่งข้างคนขับ ส่วนข้างหลังพวกเราก็ยังมีคนอีกประมาณ 2 คน สิริรวมรถทั้งคันมีผู้ร้าย 6 คน หล่อ 2 และที่ฉันไม่ได้สนใจนักอีก 4
"อะแฮ่ม.." ฉันกระแอมเองล่ะ "ไม่ทราบว่าจับพวกเรามามีธุระอะไรไม่ทราบ ?"
ไม่รู้คิดไปเองรึเปล่า แต่เจ้าเพ้นท์น้องชายฉันมันกลอกตาขึ้นอย่างหน่ายๆเหมือนเบื่ออะไรซักอย่าง
"ก็จับไปเรียกค่าไถ่ไง" นายคนหล่อๆพูดขู่
"แม่ฉันไม่มีปัญญาไถ่หรอก" เอ้า นี่พูดจริงๆ พวกมันตาถั่วกันรึเปล่าวะเห็นฉันเป็นลูกเศรษฐีเนี่ย!
ที่จริงก็พอมีอ่ะนะ แต่ถ้าให้รวยถึงขั้นจับเป็นตัวประกันคงไม่ใช่อ่ะ
"ตระกูลดิเรกฤทธิ์รึเปล่าล่ะเธอน่ะ"
"คงนามสกุลเพื่อนพ่อคุณแล้วแหละนั่นน่ะ"
"พี่.." เสียงน้องฉันเรียก
"ปากดีนักนะ! นามสกุลอะไร!?"
"ฉันรัตนากร นามสกุลยัวร์ฟ้าเธ่อร์ดาย" แอบหลอกด่ามันซักนิดก็คงไม่เสียหาย แหมมม ก็มันโมโหนี่หว่า
"นามสกุลเหี้ยอะไรของแก" นายอีกคนถาม
"เอ้า..ก็พ่อมึงตายไง"
"หยุด!!!!" เพ้นท์ตะโกนขึ้นมา
ซึ่งก็ทำให้ไอ้พวกนั้นมันชะงักไปนะ เพราะฉันเห็นมันกำลังชักปืนออกมา ไม่รู้จะเอาออกมาทำไม..
"พวกเรานามสกุลจึงเจริญเกียรติ" เพ้นท์ตอบ ฉันจะไม่ว่าอะไรมันหรอก ถ้ามันไม่ตอบพร้อมกับเอามือมาปิดปากฉันไว้ด้วย
"ดูบัตรประชาชนก็ได้นะพี่"
แล้วเจ้าเพ้นท์ก็ควักบัตรประชาชนออกมาให้ไอ้คนหล่อๆเสื้อดำดู
"ชิบหายล่ะ..ผิดตัว" ไอ้หน้าหล่อสบถหลังจากดูบัตรประชาชนน้องฉันแล้ว
"ผิดตัวก็ปล่อยพวกเราไปสิยะ" ฉันได้โอกาสหลังจากเจ้าเพ้นท์เปิดมือที่ปิดปากฉัน
มันน่านัก เล่นทำทรงผมฉันเสีย แถมยังทำฉันเสียเวลาซะอีก นี่ยังไม่รวมที่ทำฉันตื่นตกใจนะเนี่ย
"แกนี่มันน่าฆ่าจริงๆนะ" ไอ้หล่ออีกคนพูด ทำไมนายสองคนนี้มันหล่อนักวะเนี่ย พวกนายแบบตกอับรึเปล่า??
"ผมขอโทษแทนพี่ผมด้วยนะ แกไม่ค่อยเต็มน่ะ" ไอ้ตอแหล
"แกว่าใครไม่เต็ม ฮะ??" ฉันหันไปแว้ดไอ้น้องบ้าแทน
"พี่ก็เงียบๆได้มั้ยเล่า เดี๋ยวมันหน้ามืดฆ่าปิดปากขึ้นมาก็ซวยสิ" เจ้าเพ้นท์กระซิบ
"มันไม่กล้าทำอะไรผู้หญิงหรอกน่า แถมฉันยังสวยขนาดนี้"
"สวยหรือซวย" มันย้อน
"เดี๋ยวฉันก็ถีบตกรถซะหรอก" ตอนนี้เหลือแต่เจ้าเพ้นท์นี่แหละที่มาเป็นตัวมารขวางทางรักของฉันกับบรรดานายโจรนี่
ตอนนี้ฉันพอจะแยกไอ้หน้าหล่อสองคนนี้ได้ละ คือคนหนึ่งจะหล่อใส่เสื้อสีเทา ดูอารมณ์รุนแรงหน่อยนึง จะเรียกฉันว่า แก ส่วนนายอีกคนใส่เสื้อสีดำเรียกฉันว่า เธอ ดูท่าใจเย็นกว่า ..
"ฉันชื่อพลอย" ฉันรู้ผู้ชายคนใดคนหนึ่งหรืออาจจะทั้งหมดต้องอยากรู้ชื่อฉัน
"แล้วไง" ชะ..นายเสื้อเทาทำเป็นปากแข็ง
"ยังโสด" นี่ถือว่าฉันเมตตาสุดๆแล้วนะยะ ผู้ชายบางคนมาจีบนี่ฉันบอกว่ามีแฟนแล้วนะ!
"นั่งไปเงียบๆ" มันเน้นเสียง
ฉันก็เงียบตามที่มันบอกแหละ แต่แหม..มันก็อดไม่ได้ คันปากยุบยิบๆอยากพูดซะทุกที
"เสื้อสวยนะ" ฉันชม
...ไม่มีใครตอบอะไร กระทั่งไอ้เจ้าเพ้นท์ก็นั่งเงียบ
ฉันก็เงียบด้วย เอาเถอะ..
..
..
... แต่ไปนานๆมันก็ไม่ไหวแฮะ..!
"นี่..นั่งเงียบๆไม่เบื่อกันหรือยังไง"
"ถ้าไม่หยุดฉันจะยิงแกทิ้งเดี๋ยวนี้แหละ" นายเสื้อเทายกปืนขึ้นมาขู่
"เอาเลยสิ..ฉันก็ไม่อยากอยู่ต่อมาให้กำเนิดลูกที่รู้ว่าพ่อเป็นคนฆ่าแม่หรอก" ก็นายนี่มันหล่อนี่
"นังบ้านี่"
"ดูอย่างน้องเธอมั่งสิ นั่งเงียบๆแบบนี้น่ะเป็นมั้ย!!" นายเสื้อดำพูด นายนี่เวลาขยับปากพูดแล้วยิ่งหล่อแฮะเพิ่งสังเกต
"ก็ไอ้นี่มันกลัวจนเป็นใบ้นี่" ฉันเถียง ซึ่งไอ้เพ้นท์ก็หันมาทำตาเขียวใส่
"ใช่ซะที่ไหนล่ะ"
ฉันเห็นนายเสื้อดำมองฉันสลับกับน้องฉัน ..จะเทียบหน้ากันเหรอยะ ยังไงฉันก็หน้าตาดีกว่าเถอะ!! ขอโทษ!!
ฉันไม่พยายามดิ้นหรือขัดขืนใดๆทั้งสิ้น เพราะเดี๋ยวมันจะผลักฉันลงรถ ซึ่งก็ใช่เรื่อง สู้นั่งรถแอร์สบายๆ มองหนุ่มหล่อๆยังจะดีกว่า
และอีกครั้งที่ฉันเห็นนายเสื้อดำพยายามมองฉันอยู่เรื่อยๆ ก่อนจะหันไปคุยกับน้องฉัน
"ถึงจะผิดตัว ฉันก็ยังให้นายลงไม่ได้หรอกนะ" เสื้อดำพูด
"แต่จะให้ฉันลงงั้นสิ" ฉันก็พูดไปงั้นล่ะ ความจริงอยากลงที่ไหนกัน
"แกน่ะยิ่งไม่ต้องลง" เสื้อเทาแฟนฉันพูด ตอนนี้ฉันยกระดับมันมาเป็นแฟนฉันแล้ว
ประมาณชั่วโมงนึงได้แล้วที่พวกมันจับฉันกับน้องมา ..แต่ที่จริงก็ไม่ค่อยเซ็งเท่าไหร่หรอก ประสบการณ์แบบนี้หาได้บ่อยๆที่ไหน แถมนายสองคนที่นั่งประกบฉัน(กับไอ้เพ้นท์)ก็หล่อได้หล่อดีซะจริง ...และแล้ว เสียงโทรศัพท์ก็ดัง น่าจะเป็นแม่แหละโทรมา
"ใครโทรมา??" มันรีบเอาปืนมาขู่ฉันใหญ่เลย
"แม่แกล่ะมั้ง จะโทรมาด่าว่าทำไมลูกทำนิสัยหยั่งงี้"
"นังนี่!!" มันเงื้อมือจะหวดฉัน แต่โชคดีที่เจ้าเพ้นท์มาขวางไว้ นายเสื้อดำเห็นก็รีบดึงมือแฟนฉันใหญ่เลย
"ผมขอโทษแทนพี่ผมจริงๆนะ...แต่ยังไงเค้าก็เป็นผู้หญิง"
"ผู้หญิงหรือไม่ผู้หญิงฉันไม่รู้ แต่ถ้ามันพูดจากวนโมโหอีกทีเดียว ฉันเอามันตายแน่" เอาพอเสียวๆก็พอพ่อคุณ อย่าให้ถึงตายกันเลย
"เอาน่าเฮีย.." นายเสื้อดำเปรยห้าม
แฟนฉันก็ยังอารมณ์รุนแรงเหมือนเดิม ถึงจะขับรถมาเป็นชั่วโมงแล้วก็ตาม ..ไม่เป็นไร เพราะบางทีฉันก็ชอบแบบตบจูบ
ส่วนนายเสื้อดำก็ค่อยเย็นลงๆเรื่อยๆ กลายเป็นคนอบอุ่นไปเลย หรือไม่ก็เพราะ...เค้าคงหลงรักฉันเข้าแล้วล่ะ..
"หิวอะไรรึเปล่า ฉันจะไปซื้อของกิน" นายเสื้อดำหันมาคุยกับน้องฉัน
"ไม่เป็นไรครับ"
"เอาสุกี้" ฉันพูดมั่ง
"เซเว่นบ้านแกสิมีสุกี้ขาย" นายเสื้อเทาพูดหัวเราะๆ
"เอ้า ก็บ้านฉันมีขาย นายจะทำไม??"
การต่อล้อต่อเถียงก็เป็นสิ่งหนึ่งก่อนที่พระเอกนางเอกจะร่วมรักกัน
"เดี๋ยวซื้อน้ำมาให้ละกัน" นายเสื้อดำพูด
ดูท่านายนี่จะไม่ยอมสบตาฉันเลย มองแต่น้องฉันตลอด เขินฉันสิท่า ต๊ายยยยย..ฉันคงต้องลดความไฮโซของหน้าตาตัวเองหน่อยแล้ว เดี๋ยวผู้ชายมัวแต่มองแล้วไม่กล้าเข้ามาจีบจะยุ่ง
อ๊ะ เดี๋ยว!! ฉันมีนายเสื้อเทาอยู่แล้วนี่นะ ลืมไป..
พอกลับขึ้นรถมา นายเสื้อดำก็ยื่นน้ำมาให้ฉันกับน้อง ท่าทางเค้าสงบลงเยอะ แล้วก็คอยมองน้องฉันอยู่เรื่อยๆ เหมือนกับกำลังจะหันมามองฉันแต่ไม่กล้าหยั่งงั้นแหละ
"ชอบฉันล่ะสิคุณ" ฉันไม่ใช่คนดูถูกตัวเองอยู่แล้วไง ความจริงเป็นไงก็ว่ากันไปตามนั้น
"เลิกพูดเถอะคุณแม่"
"ไม่ต้องเขินก็ได้" ฉันพยายามพูดให้เค้าไม่เกร็ง คือ.. ฉันเข้าใจนะอารมณ์นั้น
"นี่.." นายเสื้อดำเน้นเสียง
"ฉันไม่ได้ชอบเธอหรอกน่า"..
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
ใครอยากตบยัยเจ๊พลอย เชิญได้ 55555 คนเขียนก็ชักจะหมั่นไส้มันเหมือนกัน
Ps. ตอนต่อไป ท่านผู้อ่านคนใดคนหนึ่งจะได้เป็นตัวเอกด้วย อิอิ มันบังเอิญชื่อเหมือนน่ะค่ะ ^^
Title : อนุสาวรีย์ชัยฯ
Place : อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ
Rate : PG
Type : Short-novelAuthor : B e L L e
ฉันชื่อพลอย เป็นผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง..แต่แหมพูดแบบนั้นก็ออกจะถ่อมตัวเกินไป อันที่จริงฉันก็สวยนั่นล่ะ
ฉันมาเดินซื้อของ มาซื้อให้แม่น่ะ พาน้องชายมาด้วย ให้มันมาช่วยถือ น้องฉันนี่มันก็ประเสริฐจริงๆ ชาติไหนฉันจะหาน้องชายน่ารักๆแบบนี้ได้คงไม่มีอีกแล้ว
เดินไปไหนคนก็มอง ต๊ายยย ก็ฉันมันสวยหยั่งกับอะไร น้องฉันนี่ก็หน้าตาดีสุดๆ เรียกได้ว่าลูกเทวดานางฟ้ามาเกิดกันเลยล่ะ
ฉันเดินโฉบให้ผู้ชายน้ำลายไหลเล่นไปสักแป๊บ ..อนึ่ง..ให้น้องชายฉันอวดความหน้าตาดีกับสาวๆไปด้วย
"จะเดินวนอนุสาวรีย์ชัยฯอีกนานมั้ยพี่" น้องฉันถาม
"มีอะไร"
"ผมถือของจนเมื่อยมือไปหมดแล้วนะ"
"แค่นี้ทำบ่น"
"มาถือเองมั้ยล่ะ" ยังมีกะใจถามนะยะ
"ไม่ล่ะขอบใจ"
"ถ้าพี่ไม่กลับ ผมจะกลับแล้วนะ" บ่นจริ๊งง
"เออๆ กลับแล้ว"
หนอยยย ฉันยังอ่อยไม่เสร็จเลยด้วยซ้ำ
ฉันกับน้องกำลังจะเดินไปที่จอดรถ แต่ชะรอย!!! รถตู้สีดำเข้ามาจอด กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด~!!!! แน่ล่ะมันต้องเป็นโจรลักพาตัว กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ..กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
"เฮ้ย!! ทำไรวะ!!?" เสียงน้องชายฉันถาม เพราะพวกมันดึงตัวพวกเราเข้ามาในรถแล้ว
"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด" ทำไงได้ล่ะ ฉันเป็นผู้หญิงยิงเรือ
"เงียบไปเลย นังบ้านี่" มันพูดก่อนปิดรถ
หอกนี่ หน้าตาก็หล่อดีอยู่หรอก แต่มาตะคอกใส่ผู้หญิงแบบนี้ใช้ได้ที่ไหน
ฉันใช้เวลาพินิจพิจารณาใบหน้าหล่อๆของผู้ชายสองคนที่ไม่ได้ใส่หน้ากากคลุมหน้าบ้าบออะไรสักอย่าง จึงทำให้เหลือแต่ใบหน้าขาวผ่องเป็นยองไย หล่อลากไส้ ใสปิ๊ง
ข้างหน้านั่นมีคนขับรถกับคนที่นั่งข้างคนขับ ส่วนข้างหลังพวกเราก็ยังมีคนอีกประมาณ 2 คน สิริรวมรถทั้งคันมีผู้ร้าย 6 คน หล่อ 2 และที่ฉันไม่ได้สนใจนักอีก 4
"อะแฮ่ม.." ฉันกระแอมเองล่ะ "ไม่ทราบว่าจับพวกเรามามีธุระอะไรไม่ทราบ ?"
ไม่รู้คิดไปเองรึเปล่า แต่เจ้าเพ้นท์น้องชายฉันมันกลอกตาขึ้นอย่างหน่ายๆเหมือนเบื่ออะไรซักอย่าง
"ก็จับไปเรียกค่าไถ่ไง" นายคนหล่อๆพูดขู่
"แม่ฉันไม่มีปัญญาไถ่หรอก" เอ้า นี่พูดจริงๆ พวกมันตาถั่วกันรึเปล่าวะเห็นฉันเป็นลูกเศรษฐีเนี่ย!
ที่จริงก็พอมีอ่ะนะ แต่ถ้าให้รวยถึงขั้นจับเป็นตัวประกันคงไม่ใช่อ่ะ
"ตระกูลดิเรกฤทธิ์รึเปล่าล่ะเธอน่ะ"
"คงนามสกุลเพื่อนพ่อคุณแล้วแหละนั่นน่ะ"
"พี่.." เสียงน้องฉันเรียก
"ปากดีนักนะ! นามสกุลอะไร!?"
"ฉันรัตนากร นามสกุลยัวร์ฟ้าเธ่อร์ดาย" แอบหลอกด่ามันซักนิดก็คงไม่เสียหาย แหมมม ก็มันโมโหนี่หว่า
"นามสกุลเหี้ยอะไรของแก" นายอีกคนถาม
"เอ้า..ก็พ่อมึงตายไง"
"หยุด!!!!" เพ้นท์ตะโกนขึ้นมา
ซึ่งก็ทำให้ไอ้พวกนั้นมันชะงักไปนะ เพราะฉันเห็นมันกำลังชักปืนออกมา ไม่รู้จะเอาออกมาทำไม..
"พวกเรานามสกุลจึงเจริญเกียรติ" เพ้นท์ตอบ ฉันจะไม่ว่าอะไรมันหรอก ถ้ามันไม่ตอบพร้อมกับเอามือมาปิดปากฉันไว้ด้วย
"ดูบัตรประชาชนก็ได้นะพี่"
แล้วเจ้าเพ้นท์ก็ควักบัตรประชาชนออกมาให้ไอ้คนหล่อๆเสื้อดำดู
"ชิบหายล่ะ..ผิดตัว" ไอ้หน้าหล่อสบถหลังจากดูบัตรประชาชนน้องฉันแล้ว
"ผิดตัวก็ปล่อยพวกเราไปสิยะ" ฉันได้โอกาสหลังจากเจ้าเพ้นท์เปิดมือที่ปิดปากฉัน
มันน่านัก เล่นทำทรงผมฉันเสีย แถมยังทำฉันเสียเวลาซะอีก นี่ยังไม่รวมที่ทำฉันตื่นตกใจนะเนี่ย
"แกนี่มันน่าฆ่าจริงๆนะ" ไอ้หล่ออีกคนพูด ทำไมนายสองคนนี้มันหล่อนักวะเนี่ย พวกนายแบบตกอับรึเปล่า??
"ผมขอโทษแทนพี่ผมด้วยนะ แกไม่ค่อยเต็มน่ะ" ไอ้ตอแหล
"แกว่าใครไม่เต็ม ฮะ??" ฉันหันไปแว้ดไอ้น้องบ้าแทน
"พี่ก็เงียบๆได้มั้ยเล่า เดี๋ยวมันหน้ามืดฆ่าปิดปากขึ้นมาก็ซวยสิ" เจ้าเพ้นท์กระซิบ
"มันไม่กล้าทำอะไรผู้หญิงหรอกน่า แถมฉันยังสวยขนาดนี้"
"สวยหรือซวย" มันย้อน
"เดี๋ยวฉันก็ถีบตกรถซะหรอก" ตอนนี้เหลือแต่เจ้าเพ้นท์นี่แหละที่มาเป็นตัวมารขวางทางรักของฉันกับบรรดานายโจรนี่
ตอนนี้ฉันพอจะแยกไอ้หน้าหล่อสองคนนี้ได้ละ คือคนหนึ่งจะหล่อใส่เสื้อสีเทา ดูอารมณ์รุนแรงหน่อยนึง จะเรียกฉันว่า แก ส่วนนายอีกคนใส่เสื้อสีดำเรียกฉันว่า เธอ ดูท่าใจเย็นกว่า ..
"ฉันชื่อพลอย" ฉันรู้ผู้ชายคนใดคนหนึ่งหรืออาจจะทั้งหมดต้องอยากรู้ชื่อฉัน
"แล้วไง" ชะ..นายเสื้อเทาทำเป็นปากแข็ง
"ยังโสด" นี่ถือว่าฉันเมตตาสุดๆแล้วนะยะ ผู้ชายบางคนมาจีบนี่ฉันบอกว่ามีแฟนแล้วนะ!
"นั่งไปเงียบๆ" มันเน้นเสียง
ฉันก็เงียบตามที่มันบอกแหละ แต่แหม..มันก็อดไม่ได้ คันปากยุบยิบๆอยากพูดซะทุกที
"เสื้อสวยนะ" ฉันชม
...ไม่มีใครตอบอะไร กระทั่งไอ้เจ้าเพ้นท์ก็นั่งเงียบ
ฉันก็เงียบด้วย เอาเถอะ..
..
..
... แต่ไปนานๆมันก็ไม่ไหวแฮะ..!
"นี่..นั่งเงียบๆไม่เบื่อกันหรือยังไง"
"ถ้าไม่หยุดฉันจะยิงแกทิ้งเดี๋ยวนี้แหละ" นายเสื้อเทายกปืนขึ้นมาขู่
"เอาเลยสิ..ฉันก็ไม่อยากอยู่ต่อมาให้กำเนิดลูกที่รู้ว่าพ่อเป็นคนฆ่าแม่หรอก" ก็นายนี่มันหล่อนี่
"นังบ้านี่"
"ดูอย่างน้องเธอมั่งสิ นั่งเงียบๆแบบนี้น่ะเป็นมั้ย!!" นายเสื้อดำพูด นายนี่เวลาขยับปากพูดแล้วยิ่งหล่อแฮะเพิ่งสังเกต
"ก็ไอ้นี่มันกลัวจนเป็นใบ้นี่" ฉันเถียง ซึ่งไอ้เพ้นท์ก็หันมาทำตาเขียวใส่
"ใช่ซะที่ไหนล่ะ"
ฉันเห็นนายเสื้อดำมองฉันสลับกับน้องฉัน ..จะเทียบหน้ากันเหรอยะ ยังไงฉันก็หน้าตาดีกว่าเถอะ!! ขอโทษ!!
ฉันไม่พยายามดิ้นหรือขัดขืนใดๆทั้งสิ้น เพราะเดี๋ยวมันจะผลักฉันลงรถ ซึ่งก็ใช่เรื่อง สู้นั่งรถแอร์สบายๆ มองหนุ่มหล่อๆยังจะดีกว่า
และอีกครั้งที่ฉันเห็นนายเสื้อดำพยายามมองฉันอยู่เรื่อยๆ ก่อนจะหันไปคุยกับน้องฉัน
"ถึงจะผิดตัว ฉันก็ยังให้นายลงไม่ได้หรอกนะ" เสื้อดำพูด
"แต่จะให้ฉันลงงั้นสิ" ฉันก็พูดไปงั้นล่ะ ความจริงอยากลงที่ไหนกัน
"แกน่ะยิ่งไม่ต้องลง" เสื้อเทาแฟนฉันพูด ตอนนี้ฉันยกระดับมันมาเป็นแฟนฉันแล้ว
ประมาณชั่วโมงนึงได้แล้วที่พวกมันจับฉันกับน้องมา ..แต่ที่จริงก็ไม่ค่อยเซ็งเท่าไหร่หรอก ประสบการณ์แบบนี้หาได้บ่อยๆที่ไหน แถมนายสองคนที่นั่งประกบฉัน(กับไอ้เพ้นท์)ก็หล่อได้หล่อดีซะจริง ...และแล้ว เสียงโทรศัพท์ก็ดัง น่าจะเป็นแม่แหละโทรมา
"ใครโทรมา??" มันรีบเอาปืนมาขู่ฉันใหญ่เลย
"แม่แกล่ะมั้ง จะโทรมาด่าว่าทำไมลูกทำนิสัยหยั่งงี้"
"นังนี่!!" มันเงื้อมือจะหวดฉัน แต่โชคดีที่เจ้าเพ้นท์มาขวางไว้ นายเสื้อดำเห็นก็รีบดึงมือแฟนฉันใหญ่เลย
"ผมขอโทษแทนพี่ผมจริงๆนะ...แต่ยังไงเค้าก็เป็นผู้หญิง"
"ผู้หญิงหรือไม่ผู้หญิงฉันไม่รู้ แต่ถ้ามันพูดจากวนโมโหอีกทีเดียว ฉันเอามันตายแน่" เอาพอเสียวๆก็พอพ่อคุณ อย่าให้ถึงตายกันเลย
"เอาน่าเฮีย.." นายเสื้อดำเปรยห้าม
แฟนฉันก็ยังอารมณ์รุนแรงเหมือนเดิม ถึงจะขับรถมาเป็นชั่วโมงแล้วก็ตาม ..ไม่เป็นไร เพราะบางทีฉันก็ชอบแบบตบจูบ
ส่วนนายเสื้อดำก็ค่อยเย็นลงๆเรื่อยๆ กลายเป็นคนอบอุ่นไปเลย หรือไม่ก็เพราะ...เค้าคงหลงรักฉันเข้าแล้วล่ะ..
"หิวอะไรรึเปล่า ฉันจะไปซื้อของกิน" นายเสื้อดำหันมาคุยกับน้องฉัน
"ไม่เป็นไรครับ"
"เอาสุกี้" ฉันพูดมั่ง
"เซเว่นบ้านแกสิมีสุกี้ขาย" นายเสื้อเทาพูดหัวเราะๆ
"เอ้า ก็บ้านฉันมีขาย นายจะทำไม??"
การต่อล้อต่อเถียงก็เป็นสิ่งหนึ่งก่อนที่พระเอกนางเอกจะร่วมรักกัน
"เดี๋ยวซื้อน้ำมาให้ละกัน" นายเสื้อดำพูด
ดูท่านายนี่จะไม่ยอมสบตาฉันเลย มองแต่น้องฉันตลอด เขินฉันสิท่า ต๊ายยยยย..ฉันคงต้องลดความไฮโซของหน้าตาตัวเองหน่อยแล้ว เดี๋ยวผู้ชายมัวแต่มองแล้วไม่กล้าเข้ามาจีบจะยุ่ง
อ๊ะ เดี๋ยว!! ฉันมีนายเสื้อเทาอยู่แล้วนี่นะ ลืมไป..
พอกลับขึ้นรถมา นายเสื้อดำก็ยื่นน้ำมาให้ฉันกับน้อง ท่าทางเค้าสงบลงเยอะ แล้วก็คอยมองน้องฉันอยู่เรื่อยๆ เหมือนกับกำลังจะหันมามองฉันแต่ไม่กล้าหยั่งงั้นแหละ
"ชอบฉันล่ะสิคุณ" ฉันไม่ใช่คนดูถูกตัวเองอยู่แล้วไง ความจริงเป็นไงก็ว่ากันไปตามนั้น
"เลิกพูดเถอะคุณแม่"
"ไม่ต้องเขินก็ได้" ฉันพยายามพูดให้เค้าไม่เกร็ง คือ.. ฉันเข้าใจนะอารมณ์นั้น
"นี่.." นายเสื้อดำเน้นเสียง
"ฉันไม่ได้ชอบเธอหรอกน่า"..
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
ใครอยากตบยัยเจ๊พลอย เชิญได้ 55555 คนเขียนก็ชักจะหมั่นไส้มันเหมือนกัน
Ps. ตอนต่อไป ท่านผู้อ่านคนใดคนหนึ่งจะได้เป็นตัวเอกด้วย อิอิ มันบังเอิญชื่อเหมือนน่ะค่ะ ^^
