Title : My Mistake is Calling You ( 'Cause it makes me love you ) [1]
Rate : PG-15
Type : Short-Novel
Author : B e L L e
Plot Outline : โบ หนุ่มปี 4 ซึ่งไปฝึกงานอยู่บริษัทแห่งหนึ่ง แอบปิ๊งสาวที่ไปสมัครงานที่นั่น ..เมื่อคิดจะไปแฮปเบอร์เธอก็ดันเกิดเรื่องผิดพลาดที่ทำให้ได้เบอร์ของผู้ชายอีกคนมาซะงั้น! หญิงสาวที่เขาแอบปิ๊งจึงกลายเป็นสาวประเภทสองเสียงใหญ่สุดๆไปโดยปริยายในสายตาของตัวเอง ..แล้วเรื่องราวจะลงเอยอย่างไรล่ะหนอ
หมายเหตุ : เรื่องนี้ทั้งบ้า ทั้งรั่ว กรุณาทำใจก่อนอ่าน ผู้เขียนเขียนด้วยอารมณ์อะไรไม่รู้
นี่แหละค่ะ เรื่องสั้นหนูทดลอง เรื่องแรก ( ซึ่งแต่งจบทีหลังเรื่องที่สอง 55 ) ลองอ่านกันดูนะคะ ..ขอบอกว่าเรื่อง ก็แฟนผมเค้าเคร่งศาสนา ยังมีอะไรมาให้คิดบ้าง แต่เรื่องนี้ ไม่มีเลย!! -- ----"
เช้าวันอังคารที่อากาศแจ่มใส ชายหนุ่มหุ่นดีคนหนึ่งกำลังรีบกุลีกุจอใส่ชุดนักศึกษา และไม่ลืมที่จะหยิบแบบฟอร์มที่ใช้สมัครงานติดมือไปด้วย
เขามีชื่อว่า อ๋อง เป็นหนุ่มหน้าตาดีที่ไม่มีแฟน เรื่องอายุผู้เขียนขี้เกียจจะจินตนาการ โปรดนึกถึงผู้ชายหน้าอ่อนคนนึงละกัน ..แต่หน้าอ่อนในที่นี้หมายถึงอายุ ไม่ได้หมายถึงอ่อนโยนสักนิดเดียว เอาล่ะ ขออธิบายง่ายๆด้วยกลัวผู้อ่านจะมาดักถีบแล้วกันว่า เขาเป็นหนุ่มคมเข้ม หน้าตาดีแบบที่สาวๆชอบ และหุ่นก็น่ากินแบบฉบับผู้ชายเข้าฟิตเนส แต่เขาจะเคยเข้าฟิตเนสหรือไม่นั้นไม่รู้ ยังไม่ได้คิด..
อ๋องเป็นคนที่เรียกได้ว่า 'ปากดี' ทีเดียว เดี๋ยวก็ไอ้นั่น เดี๋ยวก็ไอ้นี่ สิงสาราสัตว์เดินพาเหรดออกมาจากปากเขากันว่อน จนหนุ่มเต้เพื่อนสนิทเคยแซวว่า
"มึงเปิดสวนสัตว์ท่าจะรุ่งนะ"
วันนี้เขาเตรียมใบสมัครที่กรอกเสร็จเรียบร้อยแล้วไปยื่นให้บริษัทแห่งหนึ่ง เพื่อรับการพิจารณาให้เข้าทำงาน
- - - - - - - - - -
ในช่วงของการมาฝึกงานที่บริษัทวันแรก โบ และผองเพื่อน ก็ไม่ค่อยได้ทำอะไรนัก นอกจากมองคนนั้นคนนี้อย่างตื่นเต้นว่าเขาทำอะไรกันบ้าง
หากเอ่ยชื่อว่า โบ อาจคิดว่าเป็นผู้หญิง แต่แท้ที่จริงแล้ว เขาเป็นผู้ชายหน้าตาดีดูมีศีลธรรม สะอาดสะอ้าน และน่าเอามานอนกอดกกเป็นที่สุด หญิงใดไหนเล่าจะไม่สน
"หนึ่ง ดูผู้หญิงคนนั้นดิ โคตรสวยเลย" โบสะกิดบอกเพื่อนทันทีที่เห็นหญิงสาวรายหนึ่งที่หน้าตาน่ารักถึงขั้นมาก! กำลังเดินถือใบสมัครมาให้ที่โต๊ะตัวหนึ่ง
เธอเป็นผู้หญิงแบบที่ผู้ชายทุกคนต้องหยุดมอง ( หากไม่ได้มีรสนิยมเป็นอื่น ) แค่รอยยิ้มของเธอก็แทบทำให้โลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ โบเองก็คิดเช่นนั้น เขาคิดว่าตัวเองตกหลุมรักเธอเข้าแล้ว..
"โบ.." เขานึกเห็นภาพเธอเรียกชื่อเขา
"โบ.." มันแจ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ..
"ไอ้เหี้ยโบ!!" หากมันก็ถูกทำลายลงด้วยใบหน้าเถื่อนๆของเพื่อนเขาที่เรียกอย่างมีน้ำโห
"เป็นห่าไรวะ มึงมองเหมือนคนบ้ากามมากเลย"
"กูไม่ไหวแล้ว กูรักเค้า" ชายหนุ่มตอบหนักแน่น
"ป่านนี้เค้าคงไปมีลูกมีครอบครัวที่ไหนซักแห่งแล้วล่ะ เสือกเพ้อนานขนาดนี้" เพื่อนอีกคนประชดประชัน เนื่องจากหญิงสาวคนดังกล่าวเดินออกไปนานแล้ว
"อย่ามาทำลายความหวังกู" โบทำเสียงขุ่นพร้อมกับจินตนาการถึงใบหน้าสวยคมคายนั้นที่มองผ่านเขาไปแว่บนึง
"กูอยากรู้จักเค้า..มึงมากับกู" เขาพูดพร้อมกระชากเสื้อเพื่อนคนหนึ่งที่มีชื่อว่ายอดให้เดินตามมาด้วย
..... . . . .
อีกด้านหนึ่งของโต๊ะรับวางใบสมัคร อ๋องก็คลานมาอย่างช้าๆ ซึ่งหนุ่มเต้เพื่อนสนิทของเขาเคยแซวเมื่อเห็นเขาทำท่าแบบนี้
"อ๋อง เกรียงไกร รับจ้างเป็นเหี้ยทั่วราชอาณาจักร สนใจติดต่อ.."
"บ้านพ่อมึงเถอะ!!" อ๋องด่าสาด
การที่เขาคลานมา เพื่อไม่ให้ใครมองเห็น เพราะโต๊ะที่ทำงานในบริษัทนั้นแต่ละตัว แต่ละสายงานมักมีฉากกั้น เพื่อให้ทำงานอย่างเกิดสมาธิ อ๋องจึงใช้โอกาสนั้นรีบหยิบคุ้ยใบสมัครของตนขึ้นมาไว้เป็นใบบนสุด เพื่อจะให้บริษัทพิจารณาง่ายๆ ก่อนจะค่อยๆย่องจากไปจากมุมนั้น ...
"เมื่อกี๊ไม่มีใครมาวางเพิ่มแล้วใช่มั้ย" โบถามย้ำกับเพื่อนเพื่อความแน่ใจ หลังจากเพิ่งเดินมาถึงโต๊ะรับวางใบสมัคร
"กูก็ไม่เห็นนะเว้ย"
"เพราะฉะนั้น ใบแรกเป็นของเค้าแน่นอน" โบพูดพลางยิ้มกริ่ม แล้วก็หยิบใบแรกขึ้นมาอ่าน ก่อนจะขยี้ตาแรงๆแล้วจึงส่งให้ยอดอ่าน
"มึงอ่านให้กูฟังซิ"
"หืม?" เจ้าเพื่อนก็งงๆ แต่ก็รับไว้มาอ่านให้ตามประสาเพื่อนที่ดี
"นายเกรียงไกร รัตนภพ เฮ้ย!! ผู้ชายว่ะมึง หรือเรียกง่ายๆว่า กะเทย!"
"แล้วเรียกว่าผู้ชายมันยากตรงไหน" โบบ่นขมุบขมิบในสิ่งที่ผู้เขียนเองก็สงสัยเหมือนกัน
"เอาเหอะ กะเทยสวยๆเดี๋ยวนี้มีเยอะไป กูหลงรักเข้าไปแล้วทำไงได้" ชายหนุ่มพูดอย่างมุ่งมั่น "อ่านเบอร์โทรเค้ามาดิ๊ กูจะเมม"
"ว่าก็ว่าเหอะ หน้าตาก็สวย ไม่คิดว่าลายมือจะเหี้ยขนาดนั้น" เพื่อนหนุ่มบ่นอุบ หลังจากที่เขาช่วยให้โบได้เบอร์สาวประเภทสองที่หมายปองแล้ว
"อย่าหยาบคายๆ ต่อไปเค้าจะเป็นแฟนเพื่อนมึงแล้วนะโว้ย"
"อะ โทษๆ งั้นเอาใหม่ หน้าตาก็สวย ไม่คิดว่าลายมือจะส้นตีนขนาดนั้น"
"มึงไม่ต้องแก้ไขอะไรก็ได้ไง" เพราะการแก้ไขของหนุ่มยอดไม่ได้ทำให้อะไรดูไพเราะขึ้นสักนิดเดียว
"กูได้มาแล้วว~" โบทำท่าสะบัดโทรศัพท์ทันทีที่เดินกลับเข้ามาทางกลุ่มเพื่อน
"กะเทย" ยอดลงเสียงหนักๆ
"ฮะ!!?" เพื่อนทุกคนในกลุ่มต่างร้องเป็นเสียงเดียว
"กะเทยจริงอ่ะ" เพื่อนอีกคนที่ชื่อ จิ๊บ ถามอย่างไม่แน่ใจ
"เออ!! นายอะไรนะมึง" ยอดหันไปถามความเห็นโบผู้ซึ่งน่าจะจำได้
"นายเกรียงไกร" โบบอกอย่างภาคภูมิ
"มึงจะจีบกะเทยเหรอ?" หนึ่งถามอย่างไม่แน่ใจ
"เออ กูบอกแล้วว่ากูรัก!!"
แล้วไม่นานนัก คนแนะนำงานของบริษัทก็เข้ามาคุยกับกลุ่มเด็กฝึกงาน ซึ่งทำให้กลุ่มโบไม่ได้คุยอะไรกันอีก
- - - - - - - - - -
หลังจากกระหยิ่มยิ้มย่องในความเจ้าเล่ห์ของตัวเองแล้ว หนุ่มอ๋องก็ไปเรียนวิชาภาคบ่ายอย่างมีความสุข
"เชี่ยอ๋อง วันนี้บอลมาตีสามนะมึงอย่าลืมดู"
"เฮ้ย กูไม่ได้เล่น" ชายหนุ่มบอกปัด
"แต่เงินที่กูยืมมึงเมื่อวานน่ะกูเอาไปเล่น เพราะฉะนั้นมึงควรจะดู เพื่อที่จะรู้ว่ามึงจะได้คืนหรือไม่"
"ไอ้เชี่ย เตี่ยตาย" ชายหนุ่มสบถเป็นจังหวะจะโคนดีมิใช่น้อย
"ยังโว้ย! ..เอาน่าเพื่อนเลิฟ ถือว่าลุ้นเป็นเพื่อนกู"
"มึงเชียร์ทีมไหน"
"แมนฯ"
"วันนี้ทีมไรกะทีมไร"
"แมนซิตี้ฯกะแมนยูฯ"
"แล้วแมนเหี้ยอะไร กูจะรู้มั้ย" ชายหนุ่มชักจะมีน้ำโห เนื่องจากบังคับให้ถ่างตามาดูบอลแล้วยังเสือกกวนตีนอีก
"ช่วงนี้อารมณ์เสียบ่อยนะมึง" เจ้าตัวยังมีกะใจถามทุกข์สุข
"เพราะมึงน่ะแหละ!! ตกลงทีมไร กวนตีนอีกทีเดียว กูจะถีบแม่ง"
"เออๆ กูแทงแมนยูฯครับเพื่อน" แต่ไม่ว่าใครก็คงไม่กล้ากับอ๋อง
"อ๋อง กูรักมึงว่ะ" หนุ่มเต้ยังจะหยอด
"มึงไม่ต้องมาโบร๊คแบ๊คกะกู"
"กูรักมึงจริงๆ ถ้ากูไม่โดนแดกจะเอาเงินมาคืนนะจ๊ะ" เป็นคำพูดที่ฟังดูเกือบจะดีทีเดียว..
..... . . . .
6 ทุ่มครึ่ง ชายหนุ่มนั่งดื่มกาแฟเพื่อช่วยถ่างตาตัวเองให้ตื่น พร้อมกับนั่งพิมพ์รายงานไปด้วย
"ไอ้เชี่ยเต้..ไอ้สัตว์เต้" อ๋องขมุบขมิบด้วยความแค้นเคือง "ไอ้หน้าปลาไหล.."
เขาเลิกทำงานตอนตี 1 เพราะสมองเริ่มล้า จึงเปลี่ยนเป็นเปิดดูโทรทัศน์ไปเรื่อยๆเพื่อฆ่าเวลา
และแล้วก็ถึงเวลาตีสามนี้ที่รอคอย การแข่งขันฟุตบอลเริ่มขึ้นอย่างดุเดือด.. อ๋องตั้งใจดูอย่างจริงจัง
แล้วก็หลับไปในเวลาครึ่งนัด...
ก่อนจะตื่นขึ้นมาอีกทีตอนตี 5 ครึ่ง ด้วยหวังใจ(เอาเอง)ว่าจะตื่นขึ้นมาเจอตอนจบแมทช์พอดี แต่ทว่า.. ตื่นช้าไปหน่อย เนื่องจากบอลจบไปเมื่อประมาณหลายนาทีก่อน เขาจึงสะลึมสะลือมาปิดทีวี แล้วคลานไปนอนต่อ โดยลืมสนิทว่าเงินของเขาถูกแขวนไว้บนเส้นด้ายของการแข่งขันที่เพิ่งพลาดไป ..
..... . . . .
ไม่รู้เวลาเท่าไหร่ แต่เสียงโทรศัพท์มือถือของอ๋องก็ดังขึ้นยาวนาน จนเจ้าตัวต้องลุกขึ้นมารับ
"โหล..บริษัทเตี่ยมึง พับลิชชิ่ง" ในยามที่มีคนโทรมารบกวนเวลานอน จะได้เจออ๋องหลอกด่าฟรีเสมอ
"เอ่อ หวัดดีครับ" โบออกจะตกใจไม่น้อย ไม่คิดว่าเสียงจะเหมือนผู้ชายขนาดนี้ เพราะอย่างน้อยน่าจะดัดซักนิด และที่สำคัญชื่อบริษัทที่ว่าก็ออกจะทะแม่งเกิน
"ชื่ออะไรเหรอครับ"
"นี่โทรมาหากูแล้วมึงไม่รู้เหรอว่าใคร โรคจิตเหรอเตี่ยมึงอ่ะ"
โบสะดุ้งโหยง เพราะไม่คิดว่าแค่ถามชื่อจะโดนเล่นถึงเตี่ย
"โรคจิตปะเนี่ย" อีกฝ่ายถามย้ำ
"เปล่าครับ พ่อผมไม่ได้โรคจิต"
"กูหมายถึงมึงอ่ะ"
"เปล่าๆ ผมโทรมาหาคุณนั่นแหละ"
"แล้วเสือกถามชื่อกูทำห่าอะไร โทรผิดรึเปล่าคุณ" อ๋องไม่ลืมที่จะพูดเพราะตบท้าย
"คุณชื่อเกรียงไกร รัตนภพรึเปล่าครับ"
"ถูกต้อง"
"งั้นผมก็โทรมาถูกแล้วล่ะ"
"อะไร!! เจ้าหนี้เรอะ!! กู..เอ๊ย ผมใช้ไปหมดแล้วนะครับ"
"เปล่าๆ" โบพูดกลั้วหัวเราะ "ผมก็แค่อยากรู้จักคุณ"
โดยไม่ได้เอะใจเลยซักติ๊ดว่าเมื่อกี๊อีกฝ่ายใช้สรรพนามแบบชายแท้มาดแมนแสนขยัน ..นี่แหละหนา ความรักทำให้คนหูเฝื่อน
"ชิบหายเลยแล้วเสือกโทรมาแต่เช้า"
"ไม่เช้านะ.." โบยกมือขึ้นดูนาฬิกาเพื่อความแน่ใจ "บ่ายยี่นี่เช้าเหรอ?" เพราะนาฬิกาบอกเวลาบ่ายหนึ่ง 20 นาที
"เออว่ะ แม่ง นอนดึกไปหน่อย"
"คุณเป็นไงมั่งอ่ะ เพลียรึเปล่าครับ" โบถามอย่างเป็นห่วง เมื่อจินตนาการถึงหน้าสวยๆที่กำลังงัวเงียๆด่าด้วยเสียงใหญ่ๆ
"บ้านกูไม่เรียกเพลียหรอก บ้านกูเรียกง่วง"
"งั้นเดี๋ยวผมโทรไปใหม่นะ"
"ไม่เป็นไรหรอก ปกติคนไทยเค้าก็ตื่นกันแล้วแหละตอนนี้"
"คุณเป็นลูกครึ่งเหรอ" โบถามโดยไม่ลืมที่จะนึกถึงใบหน้าในความทรงจำว่ามีเค้าจะเป็นชาวต่างชาติหรือไม่
"อืม.." อ๋องตอบพร้อมเกาหัวยุ่งๆไปด้วย "ครึ่งพ่อครึ่งแม่"
โบอดหัวเราะไม่ได้ "นี่..ผมถามจริงๆ"
"แล้วกูตอบไม่จริงตรงไหนล่ะ..กูไม่ได้หน้าเหมือนคนข้างบ้านหรอก"
"คุณนี่ธรรมชาติดีจัง"
"มึงจะด่าว่ากูเหมือนต้นไม้เรอะ"
"เปล่านะ" โบปฏิเสธทั้งที่ก็ยังงงอยู่ว่า 'ต้นไม้' มันเป็นคำด่าตรงไหน
"คุณชื่ออะไรนะครับ เอ่อ..ผมหมายถึงชื่อเล่น"
"อ๋อง"
"อ๋อง ?" ชายหนุ่มทวนช้าๆ เพราะในความคิดของเขา กะเทยหรือสาวประเภทสองย่อมเปลี่ยนชื่อให้ตัวเองดูเหมือนผู้หญิงมากขึ้น
"คุณไม่คิดจะเปลี่ยนชื่อเหรอ"
"เอ๋า ก็พ่อแม่กูตั้งให้" อ๋องอธิบาย "ทำไม ชื่อเหมือนแฟนเก่ามึงเหรอ"
ชายหนุ่มยังมีกะใจเป็นห่วง ซึ่งโบเองก็แทบจะตอบว่า " ป่าวค้าบ แต่ถ้าแฟนใหม่ล่ะไม่แน่ "
"แล้วเวลาเพื่อนเรียก เรียกว่าไงอะ" โบยังพอมีหวังที่จะได้เรียกชื่อแฟนในอนาคตแบบที่ฟังดูหญิงๆหน่อย
"เอ่า ก็เรียกอ๋องไง จะให้มันเรียกน้องไก่รึไงมึง"
คนทั้งคู่คุยกันไปไม่นานนัก ก่อนที่อ๋องจะขอตัวไปอาบน้ำอาบท่า ซึ่งอีกด้านหนึ่ง หนุ่มโบก็ลิงโลดจนออกนอกหน้า เขาคิดว่าตัวเองก้าวขาขึ้นบันไดรักไปก้าวหนึ่งเต็มๆแล้ว แม้อีกฝ่ายอาจจะเสียงใหญ่ นิสัยออกห้าวๆ และหยาบคายไปหน่อยเขาก็ไม่เดือดร้อน
- - - - ---------------------------
เรื่องเก่ายังไม่จบ ลงเรื่องใหม่อีกแล้ว 5555+
