<< Previous Part  |  Part 2  |  Next Part >>

วันนี้อ๋องไม่มีชั่วโมงเรียน ดังนั้นเขาจึงใช้เวลาไปเตร็ดเตร่อยู่แถวสยาม เดินหลีสาวไปเรื่อยๆ ซึ่งผู้เขียนขี้เกียจอธิบายอีกแล้ว ดังนั้นเราข้ามไปถึงช่วงเช้าของอีกวันเลยดีกว่า

เวลาเช้ามากของวันรุ่งขึ้น

"บริษัทเตี่ยมึง พับลิชชิ่ง" ดังเช่นเคย เมื่อมีใครโทรมาปลุกอ๋องแต่เช้าจะต้องโดนเช่นนี้

"สวัสดีครับ โทรมาจาก หจก.พ่อมึงยนตรการ" และมีเพียงเพื่อนในกลุ่มเท่านั้นที่จะโต้ตอบได้

"เอ้า เต้เหรอ เป็นเหี้ยไรโทรมาแต่เช้า"

"กูต้องเป็นเหี้ยก่อนเหรอถึงจะโทรมาเช้าได้"

"อย่ามาสำบัดสำนวน เดี๋ยวกูถีบทางโทรศัพท์ซะนี่"

"เอ่อ..คือแบบว่า.." คนพูดทำชะงัก

"เอ๊า หายหน้าหายตูดไปวันเดียว โดนชักกระตุกแดกแล้วหรือไง"

"ไม่ใช่ชักกระตุกหรอก แต่เป็น.."

"อะไร มึงโดนใครแดก"

"..โต๊ะบอล"

อ๋องลำดับความคิดนิดหน่อย ก่อนจะตาลุกอย่างร้อนรน

"ไอ้เชี่ย มึงเสียบอลเหรอ!!"

"..ครับ" เต้ตอบเสียงอ่อย

"แม่ง..แล้วทำไมเสือกเลือกแทงแมนยูวะ แมนซิตี้ก็มีให้มึงเลือก" เมื่อไม่รู้จะด่าอย่างไร จึงได้แต่แถมันข้างๆคูๆ

"ก็พี่บูรณ์แนะกู"

"แล้วตัวมันแทงอะไร"

"แมนซิตี้"

"มึง.." อ๋องเว้นช่วงไปคิดนึกคำด่า "มึงโง่ดักดานหรือมัวแต่ไปขุดรูอยู่ที่ไหนวะ"

"ก็พี่แกแนะกูว่ามันเก็งนี่หว่า แกจะแกล้งเสียบอลให้กู เพราะเห็นช่วงนี้กูเดือดร้อนเงินไง"

"อันว่าการพนันนะเว้ย ยังไงมันก็เห็นแก่ตัว มึงเลิกเล่นเหอะ กูขอเตือน"

"แล้วทำไมคราวที่แล้วมึงแทงเจ็ดหก"

"ก็กู............ไอ้เสลดห่าน มึงอย่ามาย้อนกู" อ๋องเกือบเสียท่าไปแล้วมั้ยล่ะ


"กูขอโทษ กูไม่ได้ตั้งใจจริงๆ เดี๋ยวกูหาเงินมาใช้คืนนะ"

"แล้วงานกลุ่มล่ะ" เป็นที่รู้กันดีว่าเมื่อเต้ติดเงินเพื่อน เขาจะหาเงินมาใช้คืนแน่ แต่ต้องหายตัวไปซัก 3-4 วัน หรือบางทีก็เป็นอาทิตย์เพื่อหาเงินมาใช้คืน ( ซึ่งอ๋องมักจะคิดว่าเอาตูดเข้าแลก )

"ก็...ต๊ะไว้ก่อน"

"ทำไมมึงถึงเป็นเพื่อนรักที่...ที่..เป็นแบบนี้วะ" อ๋องไม่รู้จะสรรหาคำมาด่าว่าอะไรจริงๆ เพราะนอกจากเรื่องพนันแล้ว เต้ก็เป็นเพื่อนซี้ที่ดีคนหนึ่ง

"เชี่ยเอ๊ย!! แล้วเสือกโทรมาปลุกกูแต่เช้า" เมื่อวางสายชายหนุ่มก็เริ่มบ่น

เขาไม่รู้จะทำอะไรต่อ เนื่องจากจะให้ข่มตาหลับอีกครั้งก็คงทำไม่ลงเสียแล้ว เขาจึงออกไปวิ่งออกกำลังกายนอกบ้าน

แล้วสิ่งที่เขาพบเจอระหว่างวิ่งออกกำลังกายก็คือเห็นผัวเมียทะเลาะกันผ่านหน้า

"มึงนี่เลวจริงๆนะ!!"

"มึงนิสัยดีตายล่ะไอ้ชาติหมา!!"

จะด่ากันสองคนในบ้าน หรือจะยืนด่ากันอยู่ ณ ตำแหน่งใดตำแหน่งหนึ่ง อ๋องก็คงไม่ว่า เพราะยังไงตัวเขาก็กำลังวิ่งจ็อกกิ้งอยู่แล้ว คงจะวิ่งหลบหลีกเสียงผรุสวาทไปได้

หากแต่สามีภรรยาคู่กรรมคู่เวรคู่นี้ดันด่ากันอยู่สองฝั่งทางที่อ๋องกำลังวิ่งอยู่ แถมยังเดินตามไปด่ากันราวกับกลัวชายหนุ่มจะพลาดช็อตใดช็อตหนึ่ง

"โถ่!! อีสันดาน!!"

"หนอย!! ไอ้..."

อ๋องแทบจะกระอักออกมาเป็นภาษาตุรกี แค่ฟังคำด่ายังไม่เท่าไหร่ แต่คิดหาคำด่าให้ไม่ซ้ำกันนี่มันยากบรรลัย ดังนั้นเขาจึงรีบวิ่งเพื่อให้พ้นจากวิถีน้ำลายพญามารทั้งสองโดยเร็วที่สุด ..ผลจากการวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต จึงทำให้มีเด็กวิ่งมาชน และหมาไล่กัด..
 
ช่างเป็นวันที่อัปมงคลจัญไรที่สุดเท่าที่อ๋องเคยเจอ

เมื่อถึงชั่วโมงเรียนภาคเช้า ชายหนุ่มจึงแต่งตัวไปเรียนที่มหาวิทยาลัย ด้วยใบหน้าที่ไม่รื่นเริงเท่าไหร่

- - - - - - - - - - 

ตอนเที่ยงวัน โบกำลังนั่งรับประทานอาหารร่วมกับเพื่อนๆที่โรงอาหารของมหาวิทยาลัย ..ด้วยใจสิเน่หาจึงตัดสินใจโทรไปหาอ๋อง ซึ่งเขายังคงคิดว่าเป็นกะเทยสุดสวยซึ่งเจอ ณ บริษัทที่เขาฝึกงานอยู่นั่นเอง

"ฮัลโหลเว้ย" อ๋องรับโทรศัพท์อย่างบูดๆ

"ครับ อ๋องเหรอ ผมโบนะ"

"ใคร?" ชายหนุ่มถามเสียงสะบัดๆ

"เอ้า..ก็ที่เราโทรคุยกันเมื่อวานไง จำไม่ได้เหรอ"

"โทรมาทำหอกอะไร กูไม่ว่าง"

"อ้าวเรียนอยู่เหรอ โทษที" ตอนนี้โบเริ่มจะชินกับความไม่ค่อยสุภาพของอีกฝ่ายแล้ว

"ไม่ได้เรียนโว้ย ไม่ได้ทำห่าอะไรทั้งนั้น แต่กูไม่ว่างคุยกับมึง!!"

แล้วสายก็ถูกตัดไปอย่างไม่ใยดี


"เสียงโหวกเหวกโวยวายเชียวมึง" หนึ่งที่ได้ยินเสียงดังมาจากโทรศัพท์ถึงกับอึ้ง

"แม่งทำไมนิสัยแมนจังวะ ตั้งแต่ที่มึงเล่าเมื่อวานแล้ว"

"เค้าอาจจะทะเลาะกับพื่อนอยู่ก็ได้มั้ง" โบทำใจดีสู้เสือ

"ไม่ใช่มีผัวแล้วเหรอ"

"เชี่ยนี่ก็ย้ำจริง!!" โบตบหัวคนพูด


"มึงโทรคุยแล้วเป็นไงอ่ะ นิสัยน่าคบมั้ย" ยอดถาม

"เออ สวยแต่สันดานหมาก็แดกไม่ลงนะเว้ย" จิ๊บเตือน

"อ้าว ไอ้ห่า!! มึงหลอกด่าว่าที่แฟนกูนี่หว่า" โบแทบเต้น

"แปลว่าแฟนมึงนิสัยเป็นงั้นจริงๆอะดิ"

หากแต่เมื่อได้ยินคำว่า 'แฟนมึง' โบก็ใจเย็นขึ้น

"ไม่ๆ กูก็ยังไม่รู้นิสัยเค้าแน่ชัดท่าไหร่หรอก แต่เท่าที่คุยๆมาเค้าก็น่ารักดีนะมึง นิสัยออกห้าวๆหน่อย ..กะเทยยังไงก็เป็นผู้ชายอยู่ดีใช่ปะล่ะ"

"เสียงแมนชิบหายเลยที่กูได้ยิน มึงกดเบอร์ผิดรึเปล่าวะโบ" หนึ่งถาม

"ถูกแล้วๆ ชื่อเกรียงไกร รัตนภพตามในใบสมัครงาน"

"ชื่อก็ไม่เปลี่ยนเหรอ" จิ๊บสงสัย

"เค้าเป็นคนที่แบบ ..ธรรมชาติไง" โบพยายามสรรหาคำมาอธิบายเพื่อให้เพื่อนๆเห็นดีเห็นงามด้วย

"แล้วหยั่งงี้จะผ่ายังวะเนี่ย"

"ไอ้เชี่ย!! เรื่องนั้นไว้ให้กูพิสูจน์คนเดียวก็พอ" โบทำท่าเขิน


..... . . . .


ตกกลางคืน เมื่อกลัวจะโทรไปรบกวน โบจึงเปลี่ยนเป็นส่งข้อความไปแทน

" อย่าเครียดมากนะครับ "

เขาเพียงแค่ส่งไปเพราะใจห่วงหา ไม่ได้หวังจะให้อีกฝ่ายตอบกลับแม้แต่น้อย แต่ไม่นานนัก ก็มีsmsตอบกลับมา ด้วยเบอร์ที่เขาเพิ่งจะส่งไปหานั่นเอง โบจึงรีบเปิดอ่านไปด้วยใจระทึก !...


" บ้านพ่อมึงผลิตบัตรเติมเงินเหรอ " ..!

- - - - - - - - - -  

วันรุ่งขึ้น ณ มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง

"เพื่อนครับ เค้าส่งข้อความตอบกลับกูมาด้วยยย~" ชายหนุ่มยังมีหน้าไปอวดเพื่อน

และหลังจากเพื่อนๆอ่านข้อความแล้ว..

"ช่างเป็นข้อความที่หวานเลี่ยนอะไรเช่นนี้"

"ไอ้เห็ด มึงอย่าเอาแต่ประชด มึงคิดให้มากๆสิ"

"เมื่อคิดมากแล้ว กูรู้สึกว่าเค้ารำคาญมึงว่ะ"

"สมองมึงง่ะ..สมองมึงง่า.." โบชี้ๆจิ้มๆเข้าที่ศีรษะของหนึ่ง "เค้าห่วงกูไง เค้าไม่อยากให้กูเปลืองเงิน"

"โบเชี่ยแม่ง จินตนาการบรรเจิดจริงๆ" ยอดใส่ไฟ

"มึงคิดได้ขนาดนี้ ทำไมมึงเล่นเกมลับสมองไม่เคยผ่านซักทีวะ" เพื่อนหนุ่มตั้งข้อสงสัย


"มึงควรสนับสนุนเพื่อนดิวะ เพื่อนจะจีบหญิงทั้งทีนะเว้ย" เมื่อคิดว่าจะเถียงไปก็ใช่ที่ โบจึงเริ่มใช้มาตรการ 'ตะล่อม'

"ไม่ใช่หญิงซะหน่อย" จิ๊บแย้ง

"มึงก็เห็นพร้อมกูแหละไอ้จิ๊บ มึงว่าเค้าไม่สวยเหรอ"

"ก็..สวย" เพื่อนหนุ่มเกาคาง "แต่..ยังไงมันก็ไม่แท้ว่ะ"

"กูไม่สนเรื่องเพศเค้าเว้ย กูสนที่..นี่..นี่.." โบพูดพลางตบอกผางๆ

"ซิลิโคน?"

"ไอ้สัตว์!! จิตใจโว้ย"


"มึงก็สนแค่ที่หน้าตาเค้าล่ะว้า ถ้าหน้าเหมือนหมาแต่จิตใจงาม มึงก็ไม่เอาหรอก" หนึ่งชักรู้ทัน

"เอาเป็นว่า กูจะพิสูจน์บุพเพสังวาสของกูให้พวกมึงดูก็แล้วกัน" โบมั่นใจเต็มร้อย

"เอ่อ..สันนิวาส"

"นั่นแหละๆ!!"

อันว่าเพศชาย สิ่งที่อยู่ในหัวก็มักจะมีแต่เรื่อง... เฮ้อ.. ทำใจค่ะผู้อ่าน

แต่หนุ่มโบของเรากำลังพยายามหักห้ามใจเรื่องนี้อยู่ เค้าพยายามหาเหตุผลว่าเค้ารัก 'อ๋อง' กะเทยบุพเพที่เจอกันที่บริษัท ด้วยจิตใจ ทั้งๆที่ความทรงจำเกี่ยวกับหน้าตาแสนสวยนั้นก็คอยทิ่มใจดำๆของเค้าอยู่ตลอด 

โดยไม่ได้รู้เล้ยยว่าคนที่อยู่ปลายสายโทรศัพท์น่ะ มันคนละหลืบโลกกับสาวเจ้าคนนั้นเลย !!

<< Previous Part  |  Part 2  |  Next Part >>

- - - - ---------------------------


คำถามค่ะ

รู้สึกว่าผู้อ่านหลายๆท่าน(ทุกคนเลยมั้ง) อ่านครั้งแรกก็รู้เลยว่าใครเป็นพระ ใครเป็นนาย รู้ได้ไงอะค่ะ ..เราว่ามันก็เถื่อนๆเหมือนๆกันทั้งคู่นะ 5555+

ส่วนใหญ่มีแต่คนว่าเจ้าอ๋องกวนตีนด้วย 55555555  ตอนเขียนก็ไม่ได้คิดอะไรนะคะ แค่อยากให้มันดูเถื่อนๆ บ้าๆเท่านั้นเอง