Title : My Mistake is Calling You ( 'Cause it makes me love you ) [3]
Rate : PG-15
Type : Short-Novel
Author : B e L L e
Plot Outline : โบ หนุ่มปี 4 ซึ่งไปฝึกงานอยู่บริษัทแห่งหนึ่ง แอบปิ๊งสาวที่ไปสมัครงานที่นั่น ..เมื่อคิดจะไปแฮปเบอร์เธอก็ดันเกิดเรื่องผิดพลาดที่ทำให้ได้เบอร์ของผู้ชายอีกคนมาซะงั้น! หญิงสาวที่เขาแอบปิ๊งจึงกลายเป็นสาวประเภทสองเสียงใหญ่สุดๆไปโดยปริยายในสายตาของตัวเอง ..แล้วเรื่องราวจะลงเอยอย่างไรล่ะหนอ
หมายเหตุ : เรื่องนี้ทั้งบ้า ทั้งรั่ว กรุณาทำใจก่อนอ่าน ผู้เขียนเขียนด้วยอารมณ์อะไรไม่รู้
นี่แหละค่ะ เรื่องสั้นหนูทดลอง เรื่องแรก ( ซึ่งแต่งจบทีหลังเรื่องที่สอง 55 ) ลองอ่านกันดูนะคะ ..ขอบอกว่าเรื่อง ก็แฟนผมเค้าเคร่งศาสนา ยังมีอะไรมาให้คิดบ้าง แต่เรื่องนี้ ไม่มีเลย!! -- ----"
<< Previous Part | Part 3 | Next Part >>
"หายบูดยัง" ทันทีที่อีกฝ่ายรับสาย โบก็ตัดสินใจชวนคุยอย่างสนิทสนม
"สเปิร์มมึงสิบูด" เปรี้ยง!! เข้าให้เต็มๆ ดีที่วันนี้โบเปิดเสียงเบา ทำให้เพื่อนๆไม่ได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายพูด
"แหม..ยังอารมณ์ไม่ดีอยู่เหรอครับ"
"แล้วมึงโทรมาทำไม" อ๋องถามอย่างงงๆปนหงุดหงิด
"เปล่า..ก็ เป็นห่วง"
"มึงเป็นใครเนี่ย!! โรคจิตรึไง!!"
"ก็บอกแล้วว่าไม่ใช่โรคจิต ตกลงจำผมไม่ได้เหรอ"
"จำได้"
โบเริ่มใจชื้นขึ้นมาทันที
"ไอ้ตี่เพื่อนไอ้แป๊ะใช่มั้ย"
คนละเรื่องเลย จากที่ชื้นๆ ใจโบเริ่มแห้งเหี่ยว..
"เปล่า..ที่ผม..โทรไปกวนตอนคุณนอนหลับไงเมื่อวานซืนน่ะ ..แล้วก็เมื่อวานที่ผมโทรไปตอนเที่ยง .แล้วก็ที่ส่งเมสเสจไปหาเมื่อคืนไง"
"อ๋อ..มึงนั่นเอง"
"จำได้แล้วใช่มั้ย"
"แล้วจะโทรมาทำไมนักหนา รู้จักกันเรอะ!!"
"ก็ยังหรอก..แต่ก็อยากรู้จักไง"
"เสียเวลาแดกข้าวกูมากมายครับคุณครับ" อีกครั้ง ที่อ๋องพูดจาแบบผู้ชาย แต่โบก็ไม่ได้สนใจอะไร ..ยามรัก ถุงเท้าหมัก ก็ว่าหอม
"ทานไปด้วย คุยไปด้วยไม่ได้เหรอ" ทว่า โบทำท่าทางราวกับอีกฝ่ายกำลังชมว่าหล่อยังงั้นยังงี้ คือบิดม้วนช้อนส้อมแบบที่ไม่รู้จะหาใช้คืนให้ร้านได้หรือไม่ จนเพื่อนๆชักหมั่นไส้และเดาไม่ถูกว่าจริงๆแล้ว อ๋อง พูดจาแบบไหน
"เอางั้นก็ได้"
"ขอบคุณครับ เออ แล้วทานข้าวกับอะไรอยู่เหรอ" โบถาม
"$%@#&.." อู้อี้ๆ ส้งติงอะไรก็ไม่รู้ คนเขียนก็บอกไม่ได้ เพราะมันเหมือนกับคนที่กินข้าวเต็มปากแล้วพยายามพูดออกมา
"อะไรนะครับ" โบคิดว่าตัวเองหูฝาดไปเอง
"&%$#~!.." ต่างจากเดิมนิดหน่อย แต่ก็ฟังไม่รู้เรื่องเหมือนเก่า
ซึ่งโบก็ชักจะรู้แล้วว่าถูกรวนเอาดื้อๆ
"แหมม..เคี้ยวให้เสร็จก่อนก็ได้คร้าบ"
"แค่นี้นะ สาดด" ทว่าเสียงตอบกลับเร็วจนไม่เหมือนคนที่เพิ่งยัดทะนานอะไรเต็มปาก แล้วสายก็ถูกตัดไป
โบมองโทรศัพท์ด้วยสายตาอิ่มเอม จนใครดูก็ไม่รู้ว่าเขาเพิ่งถูกปลายสาย ด่า รวน และ กวนตีน มาหมาดๆ
"เชี่ย..มดขึ้นข้าวกูหมดแล้วห่านี่!!" ยอดแซว
"วันนี้เค้าอารมณ์ดีแล้วล่ะ" โบเดาเอาเอง
"หน้าบานเป็นกระด้งเชียวมึง เอ้า แดกๆๆ " จิ๊บบอก
"กูแดกอะไรไม่ลงแล้วเว้ย ความรักมันค้ำคอ" ชายหนุ่มชักเพ้อ
"โถ ไอ่สัตว์ เป็นชัตเตอร์เลยนะมึง" ยอดหัวเราะ
"เชี่ย เป็นเอามาก ..ไอ้โบ แดกนะมึง เดี๋ยวหมดแรงตายห่า" หนึ่งพูดกึ่งบังคับ
โบยิ่งคิดถึงคำพูดในโทรศัพท์แบบรวนๆ ที่เขาคิดว่าอีกฝ่ายเล่นด้วย พร้อมกับนึกถึงใบหน้าตอนเดินถือใบสมัครมานั้นแล้ว ช่างเข้ากั๊น เข้ากัน ทำให้เขาอิ่มเอมใจไปตลอดทั้งวัน
ในขณะที่อีกฝ่าย..
"มึงก็รู้ว่ากูไม่อ้อมค้อม" อ๋องทำหน้าเคร่งขรึม "มึงเอางานส่วนของญาติฝ่ายพี่มึงไปทำเดี๋ยวนี้ ไอ้ต่อ"
มันจะพูดว่า 'พี่' เฉยๆมันก็ไม่พูดเนาะคนเรา
"พี่อ๋อง ผมใกล้เอนท์แล้วนะพี่"
"กูไม่สน พี่มึงเสือกเลวเอง"
"แล้วผมไปเกี่ยวด้วยตรงไหน บอลผมก็ไม่ได้แทง" เด็กหนุ่มชักเดือด
"เถียงเรอะ!! เดี๋ยวแม่งส่งไปอยู่กับเตี่ยบนสวรรค์ซะหรอก!!"
"พ่อผมยังไม่ตาย!!"
"บอกว่าอย่าเถียงกู!!"
"ไอ้พี่อ๋อง กู..ต้อง..อ่านหนังสือสอบ!!!" ต่อเน้นเสียงหนัก
"มึงจะทำไม่ทำ?"
"เฮ้ย อะไรกันวะไอ้อ๋อง แม่งเสียงดังลั่นมหาลัยเชียวมึง ..อ้าวต่อ เป็นไง" เพื่อนอีกกลุ่มหนึ่งเดินมา พร้อมกับทัก 'ต่อ' น้องชายของเต้ไปด้วย
"หวัดดีครับพี่ทิม"
"ไอ้เหี้ยนี่มันไม่ยอมทำรายงานส่วนของไอ้เต้"
"จะบ้าเหรอ มึงจะไปให้น้องทำได้ไง น้องมันไม่เกี่ยวเลย"
"กูใช้มันทำหลายทีแล้ว" อ๋องตอบชัดเจน
"ก็คราวนี้ผมต้องเตรียมเอนท์แล้วนี่พี่ ผมช่วยพี่ไม่ได้แล้ว!!"
"แล้วไอ้เต้ไปไหน" เพื่อนที่ชื่อทิมถาม
"มัวเอาตูดแลกเงินอยู่ที่ไหนซักที่แหละ" อ๋องตอบอย่างไม่ใส่ใจ
"พี่อ๋อง..พี่ผมไม่ได้ขายตูดนะ"
"เอาล่ะๆ เดี๋ยวส่วนของมัน กูกับไอ้แม็กทำเอง"
"พวกมึงทำแล้วนี่หว่า" อ๋องแจง
"ไอ้เต้มันก็ทำมาส่วนนึงแล้ว กูกับไอ้แม็กแบ่งกันทำอีกคนละครึ่งก็ไม่เยอะเท่าไหร่หรอก"
"..เออ..ขอบใจมาก รบกวนด้วย ส่วนของมันกูก็พิมพ์เพิ่มให้นิดหน่อยแล้วล่ะ"
จะว่าไป แม้อ๋องจะเป็นคนปากดี แต่เขาก็มีน้ำใจงาม เพราะเขาไม่เคยขอให้เพื่อนๆในกลุ่มทำแทนในส่วนของเต้เลยสักครั้ง ส่วนใหญ่เขาจะเป็นคนทำเอง หากแต่ครั้งไหนที่รู้สึกว่าทำไม่ทันจริงๆ เขาก็จะไปลากน้องชายแท้ๆของเจ้าเต้มาช่วยทำ เพราะคิดว่ายังไงๆพี่น้องก็ต้องรับผิดชอบร่วมกัน
ครั้งนี้ งานส่วนของตัวเขาเองก็ยังทำไม่เสร็จ น่าสงสารเสียจริงๆ..
เมื่อจัดสรรภาระของไอ้เต้เพื่อนรักไปให้เพื่อนคนอื่นทำแล้ว อ๋องก็ชักจะอารมณ์ดีขึ้น ..เขาคิดจะเร่งทำส่วนของตัวเองให้เสร็จ และรอลุ้นผลการสมัครงานว่าจะเป็นอย่างไร
เมื่อลงจากรถเมล์และเดินเข้าซอยกลับบ้าน อ๋องก็เห็นร่องรอยอะไรแดงๆอยู่ที่พื้นไกลลิบ ด้วยความสงสัย เขาจึงเดินดุ่มๆๆเข้าไปดู ปรากฎว่าเป็นศพแมวนอนตายด้วยสภาพไม่น่าพิสมัย
"โอ้ย สยอง" อ๋องทำท่าขนลุก ก่อนจะรีบเดินเข้าบ้าน
ในขณะที่อ๋องกำลังนั่งพิมพ์งาน หลังจากที่เซฟรอบสุดท้ายเสร็จ ไฟก็ดับพรึ่บ! เร่งบรรยากาศสยองที่เห็นแมวตายได้ดีนักแล !..
เนื่องจาก สามทุ่มแล้ว เขาจะออกไปนอกบ้านเพราะกลัวผีมันก็ยังไงอยู่ เดี๋ยวใครจะหาว่าปอด ดังนั้นอ๋องจึงจำใจนั่งปอดอยู่คนเดียวเงียบๆเพื่อไม่ให้ใครรู้
แล้วทันใดนั้นโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น อ๋องรีบรับทันที เพื่อที่จะได้มีเพื่อน
"ฮัลโหล"
"หวัดดีครับอ๋อง"
"อ้าวมึงเหรอ..เป็นไงมั่ง" อ๋องพยายามทำเสียงให้ดูเป็นมิตรที่สุด เพื่อที่จะไม่ให้อีกฝ่ายรีบวางนัก
โบแทบจะ อ้าวว! ออกมาดังๆ เพราะอุตส่าห์เตรียมใจไว้แล้วว่าอาจจะโดนด่า
"ก็ดีครับ ทำอะไรอยู่เหรอ"
"เปล่า..ก็ พอดีไฟดับเลยนั่งเฉยๆ ไม่ได้ทำไร"
"โหยเหรอ ร้อนมั้ย" โบถามอย่างเป็นห่วง
"ไม่อะ ธรรมดา" ออกจะหนาวๆต้นคอด้วยซ้ำไป!
"เออแล้ว เรียนเป็นไงมั่ง หนักมั้ย"
"ก็..นิดหน่อยเหมือนกัน ปีสุดท้ายแล้วด้วยไง ต้องเร่งเต็มที่เว้ย"
โบยังคงคอยจินตนาการถึงใบหน้าสวยๆนั้นอยู่เรื่อยๆ
"แล้วมึงอะ" อ๋องถามกลับ
"ห๊ะ?..ผมเหรอ"
"เออ"
"ก็เหมือนๆกันแหละ ผมกำลังฝึกงานอยู่"
"กูก็กำลังยื่นใบสมัครงานอยู่ว่ะ ไม่รู้จะได้มั้ย" อุตส่าห์หยิบมาวางเป็นใบแรกแล้วเชียว อ๋องคิด
"อยู่เป็นใบแรกก็น่าจะโอเคนะ"
"เฮ้ย!! รู้ด้วยเหรอ" อ๋องไม่คิดว่าจะมีใครเห็นที่เขาแอบคลานมาสลับใบสมัครงาน
"ใครๆเค้าก็เห็นนี่" โบพูดไปตามความจริง เพราะใครก็เห็นว่าสาวเจ้าเอามาวางเป็นคนสุดท้าย
"เอี้ยยย...ใครจะด่ากูมั้ยเนี่ย" อ๋องชักเหงื่อตก
"ไม่หรอกน่า.." โบเริ่มยิ้ม เป็นครั้งแรกที่คุยแล้วไม่โดนด่าแบบกวนตีนๆ
ทั้งคู่คุยกันอย่างสงบเสงี่ยมไปเรื่อยจนกระทั่งไฟมา .. แล้วเราก็ได้รู้สันดานคนตอนไฟมาจริงๆ!
"เฮ้ย..พอแล้ว มึงพูดมากไปแล้ว วางล่ะ" อ๋องตัดสายไปเสียดื้อๆ ..เลวววจริงๆ
ถึงแม้โบจะงงนิดหน่อยแต่ก็ไม่ติดใจอะไร เพราะเขาคิดว่าต่อไป เขาคงได้เจอเรื่องแบบนี้ทุกวันหากตกลงปลงใจเป็นแฟนกันแล้ว ......... เฮ้อ.. คิดไกลไปมั้ยจ๊ะ
<< Previous Part | Part 3 | Next Part >>
- - - ----------------------------------
ขอบคุณนักอ่านทุกๆท่านค่า รู้สึกเรื่องนี้ขายดีแฮะ 5555+
Ps. ท่านมดค้า เค้าส่งเมล์บอกแหล่งโหลดไปแล้วเน้อ ไม่ทราบได้รับป่าว
Ps2. ลืมบอกอีกอย่างนึงคือ พาร์ทหน้า หนุ่มโบของเราสารภาพรักแล้วนะฮ้า~
เซ้นท์ใยรักของสองเรา 
...อะไรของมัน
แต่ก็ดีใจนะ ที่จขบ ทักทายมาตลอด
