Title : My Mistake is Calling You ( 'Cause it makes me love you ) [4]
Rate : PG-15
Type : Short-Novel
Author : B e L L e
Plot Outline : โบ หนุ่มปี 4 ซึ่งไปฝึกงานอยู่บริษัทแห่งหนึ่ง แอบปิ๊งสาวที่ไปสมัครงานที่นั่น ..เมื่อคิดจะไปแฮปเบอร์เธอก็ดันเกิดเรื่องผิดพลาดที่ทำให้ได้เบอร์ของผู้ชายอีกคนมาซะงั้น! หญิงสาวที่เขาแอบปิ๊งจึงกลายเป็นสาวประเภทสองเสียงใหญ่สุดๆไปโดยปริยายในสายตาของตัวเอง ..แล้วเรื่องราวจะลงเอยอย่างไรล่ะหนอ
หมายเหตุ : เรื่องนี้ทั้งบ้า ทั้งรั่ว กรุณาทำใจก่อนอ่าน ผู้เขียนเขียนด้วยอารมณ์อะไรไม่รู้
นี่แหละค่ะ เรื่องสั้นหนูทดลอง เรื่องแรก ( ซึ่งแต่งจบทีหลังเรื่องที่สอง 55 ) ลองอ่านกันดูนะคะ ..ขอบอกว่าเรื่อง ก็แฟนผมเค้าเคร่งศาสนา ยังมีอะไรมาให้คิดบ้าง แต่เรื่องนี้ ไม่มีเลย!! -- ----"
<< Previous Part | Part 4 | Next Part >>
รุ่งเช้าวันใหม่ อ๋องที่ยังไม่ตื่นดีลุกขึ้นมารับโทรศัพท์
"ไอ้เหี้ย..บริษัทเตี่ยมึง พับลิชชิ่งโว้ย" คราวนี้มีตะกวดวิ่งนำมาด้วย
"ฮัลโหลคร้าบ โทรมาปลุก ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวไปเรียนไม่ทันนะ" เสียงเดียวในดวงใจ หนุ่มโบนั่นเอง
"ปลุกหาพ่อมึงน่ะสิ วันนี้กูมีเรียนบ่ายโว้ย" อ๋องเดือด ..เพราะการโดนปลุกตอนยังนอนอยู่เป็นอะไรที่เขาหงุดหงิดมาก
"นี่ก็ 9 โมงแล้ว ตื่นได้แล้วน่า"
"เสือกกก!!"
"เอ้า หวังดีนะเนี่ย" โบแทบหัวเราะ
"มึงจะวางไม่วาง"
"ไม่วางจนกว่าคุณอ๋องจะตื่นเต็มที่ล่ะ" ชายหนุ่มเริ่มไม่กลัวที่จะถูกด่าอีกต่อไป ..จะว่าไปก็ไม่เคยกลัวแต่แรก
"ไอ้......" ว่าแล้วบทสรรเสริญพ่อขุนรามก็ดังลั่นโทรศัพท์ โบทั้งหน้าร้อนแต่ก็ทั้งขำ เมื่อนึกไปถึงใบหน้าสวยๆที่ยังคงติดตาเขาอยู่ทุกวันนี้
"เป็นสิริมงคลเว้ย โทรไปฟังเสียงคุณอ๋องแต่เช้า" จริงๆแล้วโบต่างหากที่มีเรียนภาคเช้า..เขาเปรยกับกลุ่มเพื่อนด้วยท่าทางอารมณ์ดี
"โอ๊ยเชี่ย เป็นเอามาก" หนึ่งสบถ เพราะช่วงหลังๆหนุ่มโบเพื่อนของเขาเอาแต่พูดเรื่องนี้ จนเพื่อนในกลุ่มทุกคนแทบจะขย้อนออกมาเป็นคำว่า 'อ๋อง' ..ยอดและจิ๊บจึงพยายามเปลี่ยนเรื่องคุยให้มันกลายเป็นเรื่องอื่นไปให้ได้
"เออ..เราต้องไปฝึกงานอีกทีวันไหนวะยอด" หนุ่มจิ๊บถาม
"ไม่รู้ว่ะ.. อาทิตย์หน้ารึเปล่า" คำตอบไม่แน่ใจนัก
"กูว่าบริษัทเค้าก็โอเคนะเว้ย กูชอบอะ" จิ๊บเสริม
"แล้วคุณอ๋องจะได้งานที่เค้าอยากทำมั้ยวะมึง" เมื่อสิ้นประโยคของโบ เพื่อนๆก็โห่ออกมาดังๆ ..อุตส่าห์เปลี่ยนเรื่องแล้วเชียว
ทางด้านอ๋องที่ยังคงลอยชายอยู่บ้านของตัวเอง
"ขายตูดเสร็จยังไอ้คุณหอก เดี๋ยวบานหมดนะมึง" อ๋องโทรไปหาหนุ่มเต้ แม้จะไม่รู้ว่าเขาขายตูดจริงหรือไม่
"ไอ้เหี้ย กูไม่น่าเกลียดปานนั้น" เต้แทบเต้นเมื่อได้ยิน
"งานของมึงกูส่งต่อไปให้ไอ้ทิมกับไอ้แม็กทำแล้ว ..ถ้ามึงยังมีความเป็นคนอยู่ในกมลสันดาน มึงก็ควรจะรีบกลับมาทำตัวให้เป็นประโยชน์ต่อบ้านเมือง และต่อเพื่อนร่วมกลุ่มเช่นพวกกู"
"ใกล้ครบแล้ว เดี๋ยวกูกลับ"
"เงินน่ะกูยังไม่รีบร้อน ดอกเบี้ยกูก็ไม่คิด ฉะนั้นมึงรีบกลับมาทำงานดีกว่า"
"มึงก็รู้ว่ากูเป็นคนดีแค่ไหน.." ถึงตอนนี้อ๋องทำเสียงสำรอก "..กูบอกแล้วจะคืนกูต้องคืน"
"สรุปคือ มึงไม่มีความเป็นคนหลงเหลืออยู่ในกมลสันดานแล้ว มึงกำลังสนใจจะเป็นเศษซากปรสิตที่เกาะตามแนวปะการังใช่มั้ย" อ๋องพูดยาวเหยียด แล้วก็วางสายไป
..ส่วนหนุ่มเต้กำลังงงอยู่ว่า "มึงด่าหรือมึงอะไรเนี่ย ?" ..
- - - - - - - - - -
สองสามวันผ่านไป หลังจากที่เจอด่ามาจนหน้าชินชา ชายหนุ่มก็ตัดสินใจว่าจะสารภาพรักเสียที
"คุณอ๋อง.." โบเรียกย้ำ หลังจากที่พวกเขาคุยกันมาได้ชั่วขณะหนึ่งแล้ว
"เออ..ก็กูนี่แหละ"
"ผม..ผมชอบคุณมาตั้งแต่แรกเห็นแล้วนะ"
"มึง...มึง..มึง.." อ๋องถึงขั้นแผ่นกระตุก
"มึงจะตุ๋ยกูเรอะ!!"
'ตุ๋ย!' คำๆนี้ลอยวนอยู่ในหัวของโบ
'ตุ๋ย!' คำๆนี้สื่อความหมายถึงชายอัดชาย
'ตุ๋ย!' ถ้าเป็นชายกับหญิง จะไม่ใช้คำนี้
'ตุ๋ย!' ...
'ตุ๋ย!' ...
'ตุ๋ย!' .. เฮ้ย!! พอ!! มันจะตุ๋ยมากเกินไปแล้ว
แปลว่า..คุณอ๋อง ยังไม่ผ่า และหมายความว่า..ยังมีติ่ง!!
ซึ่งดูเหมือนโบจะใช้เวลาลำดับความคิดนานเกินไป จนไม่รู้ตัวว่าอีกฝ่ายกดวางไปแล้ว
- - - - - - - - - -
เมื่อหนุ่มเต้เพื่อนรักยังคงไม่กลับมาให้เห็นหน้าเห็นหนวด อ๋องจึงหันไปพูดคุยกับเพื่อนสนิทอีกกลุ่มหนึ่งแทน
"มีคนจะตุ๋ยกู" อ๋องทำเสียงสยอง
"เค้าจำคนผิดรึเปล่าวะ" ทว่าไม่ได้ทำให้เพื่อนตกใจไปด้วย
"แต่ทีแรกที่มันโทรมาหากู มันก็พูดชื่อกูนะ"
"วุ้ยย สงสัยยังไม่เห็นตัวจริง เห็นแล้วใครจะเอาลง ตัวส่ำควาย"
"กูต้องขอบคุณมั้ย"
จะว่าไป ถ้าเทียบกันแล้ว อ๋องตัวใหญ่กว่าโบเสียอีก ถ้าจะว่าไปแล้ว อ๋องเป็นเมะ โบเป็นเคะ ได้เลย ...เอ๊ะ!! ไม่ใช่นิยายอีโรติกนะคะ อย่าเข้าใจผิด
..... . . . .
"กูสารภาพรักไปแล้ว" โบบอกกับเพื่อนๆ แต่เขาจะไม่มีวันปริปากบอกเรื่องที่ได้รู้ว่า อ๋องยังมีติ่งอยู่ แน่นอน..!
"แล้วเป็นไงล่ะ"
"เค้าคงตกใจอะ เลยตัดสายไปเลย"
"มึงเร่าร้อนเค้ามากไปรึเปล่าวะ"
"ไอ่เหี้ย!! เร่งเร้า!!" จิ๊บแก้ให้
"เออ เร่งเร้า"
"ไม่รู้ดิ.." โบทำท่าคิด
"มึงเลิกเหอะกะคนเนี้ย มึงก็หน้าตาดีไปหาผู้หญิงแท้ๆดีกว่า" หนึ่งบอก ..แต่แหม ก็ดวงคนมันจะเคะ จะห้ามยังไงไหวล่ะจ๊ะหนึ่ง
"ไม่รู้กูเป็นบ้าอะไรเหมือนกัน..แต่กูชอบนิสัยเค้านะเว้ย ห้าวๆดีว่ะ"
"หนึ่ง..มึงเคยได้ยินกูห้ามไอ้โบมั้ย" จิ๊บหันไปคุยกับหนึ่ง
"เออ"
"แล้วกูห้ามมันได้มั้ย ?" จิ๊บถามอีก
"ก็..ไม่ว่ะ"
"แล้วมึงจะหน้าด้านไปห้ามมันอีกทำไมวะ"
"มึงจะด่ากูหรือด่าไอ้โบเนี่ย ไอ้ช้างลาก!!"
แล้ววงสนทนาก็กลายเป็นเวทีมวยชั่วคราว
"เฮ้ย ยอด..มึงไปจิ๊กหนังโป๊ะพี่มึงมาดูเล่นซักสองสามเรื่องหน่อยดิ๊" เมื่อศึกสงบ หนึ่งก็หันมาคุยกับยอดเรื่องอื่น
"เตี่ยมึงง่ะ..คราวที่แล้วกูเอามาให้ยืม มึงยังไม่คืนเลยห่า!!"
"อย่าพูดคำว่า 'เตี่ยมึง' มันเป็นคำเฉพาะตัวของเค้า" โบรีบแฉลบขึ้นมาทันที
"ฮะ!!? เค้าพูดเหรอวะ"
"อาฮะ"
"เค้าด่ามึงเหรอ"
"ครับผม"
"คำเฉพาะตัว แปลว่าพูดบ่อยอะดิ"
"ทุกครั้ง" อีตานี่ก็ตอบเป็นจังหวะดีเหลือเกิน
"แล้วมึงโทรไปให้มันด่าทุกวันเนี่ยนะ!!"
"ก็กูรัก"
"ไอ้เหี้ย!! รักแรกพบไม่มีจริงในโลกหรอกเชื่อกู มึงแค่หลงเฉยๆ"
"ถ้ามึงรักใครซักคนมึงจะเข้าใจ"
"ห่าเอ๊ย แซ้งฟิคตัวเองอีก" หนึ่งเริ่มจะหันมาด่าคนเขียน ..เดี๋ยวแม่ก็เขียนบทให้โดนฆ่าซะหรอก อีนี่!!
"มึงไม่กล้าหรอก" ..แล้วจะลองมั้ยล่ะ!!!
"พอแล้วๆ ทั้งไอ้หนึ่งทั้งคนเขียนนั่นแหละ ตูเป็นตัวเอกนะเฟ้ย!!" โบร้องเตือน
ดังนั้นก่อนที่ตัวละครกับคนเขียนจะทะเลาะกันไปมากกว่านี้ เรามาเข้าเรื่องต่อดีกว่า ..
หลังจากได้ยินคำสารภาพรักจากปากของหนุ่มปริศนาซึ่งโทรมาบ่อยครั้งแล้วอ๋องก็ชักรู้สึกแปลกๆ..แต่จริงๆแล้วเจ้าหนุ่มนั่นซึ่งชื่ออะไรซักอย่าง เขาจำไม่ได้..ก็ดูท่าจะทนมือทนตีนดีมิใช่น้อย ..และที่สำคัญจะว่าไปแล้วก็คุยสนุกดี
" เอาเหอะ..ช่างมัน " อ๋องคิดในใจ และตัดสินใจว่าถ้าโทรมาอีกเขาก็คงจะรับและคุยด่าตามปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
<< Previous Part | Part 4 | Next Part >>
- - - ----------------------------------
ขอความกรุณาจากท่านที่เม้นท์ว่าช่วยใส่ชื่อกันหน่อยนะคะ ( สำหรับคนที่ใส่ชื่อแล้วก็ดีมากค่ะ ขอบคุณค่ะ )
เพราะบางทีท่านอ่านแล้วไม่ใส่ชื่อ จขบรู้สึกเหมือนว่าท่านเป็นขาจรน่ะค่ะ มันไม่อบอุ่นเท่าไหร่ แหะๆ รบกวนด้วยนะค้า~
