<< Previous Part

"จิ๊บ..ยิ่งคุยกูยิ่งรู้สึกว่าเค้าจะเป็นทั้งชีวิตของกูเลยว่ะ" โบเริ่มเอาไปคุยกับเพื่อนหนุ่ม

"ขนาดนั้นเลยเรอะ" จิ๊บหัวเราะร่า

"เฮ้ย จริงๆนะ ..กูรู้สึกว่าเค้าแบบ เค้าเหมือนพวกมึงอ่ะ เหมือนเพื่อนผู้ชายคนนึงที่จะแบ่งรับแบ่งสู้.."

"เฮ้ยๆๆ!! อย่าใช้คำว่าแบ่งรับแบ่งสู้เลยว่ะ ฟังดูยังไงชอบกล" จิ๊บรีบแจง

"ไม่.. เหมือนเค้าเข้าใจในความเป็นกูอะ..ไม่ใช่สิ เหมือนเราเข้ากันได้ในความเป็นเราอะ"

"ไอ่เหี้ย มึงพอเลย ยิ่งอธิบาย กูยิ่งงงว่ะ"

"อืมม..กูชอบเค้าจริงๆว่ะ"


เวลาเริ่มผ่านไปเรื่อยๆ ความประทับใจที่มีต่ออีกฝ่ายมันก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนโบอดรนทนไม่ไหว วันหนึ่งจึงอยากจะลองชวนไปเดทกันซักตั้ง ..

"คุณอ๋อง..คุณคิดว่าเราน่าจะเจอกันหน่อยมั้ย"

"ยังไงก็ได้ว่ะ ..เอาไงอะ"

"งั้น...เจอกันที่สยามแล้วกันนะ วันเสาร์นี้"

"ตรงไหนล่ะมึง เดี๋ยวแพ่นอยู่กันคนละชั้นอีก"

และแล้วในที่สุด การนัดหมายก็เกิดขึ้น คราวนี้..หนุ่มโบจะได้เห็นหน้านางฟ้าของเขาแล้วล่ะ ..ทั้งๆที่ไม่ได้รู้เล้ยยยว่ามันไม่ใช่คนเดียวกับที่เขาคิด!


..... . . . .


เมื่อวันเสาร์แห่งการนัดหมายมาถึง โบรีบแต่งองค์ทรงเครื่องให้หล่อที่สุดเท่าที่จะทำได้ โดยมีการลากเพื่อนทั้งก๊วนไปด้วย เนื่องจากใจมันชักตุ๊มๆต่อมๆที่จะได้เจอตัวจริงเสียงจริงอีกครั้ง

"พวกมึงรออยู่นี่..แล้วถ้าเห็นว่านานยังไงก็โทรหากูได้เลย กูอาจตื่นเต้นจนหัวใจวายไปแล้ว"

"หัวใจวายหรือหัวจวยตั้ง" ยอดแกล้งแซว

"ไอ่เจี้ย!!!!" โบตบกบาลเพื่อนแก้เขิน แต่รู้สึกว่าเจ้ายอดจะเจ็บจริง!


"ถึงไหนแล้วครับ ผมมาถึงแล้วนะ" โบโทรถามขณะที่หยุดยืนอยู่ ณ ที่นัดหมายแล้ว

"เออๆ กูก็กำลังเดินไปอยู่ กูว่ากูเห็นมึงแล้ว"

ได้ฟังดังนั้น หัวใจหนุ่มโบก็เต้นดังจนตัวเขาเองยังได้ยินเสียง!


..ตึก ตัก..


ตึก ตัก..


แล้วร่างที่โผล่มาก็แทบทำให้หัวใจโบหยุดเต้น ..เพราะมันดันเป็นหนุ่มที่..โอเค หน้าตาดีใช้ได้ แต่ดูตัวใหญ่กว่าเขาเสียอีก!

ใครฟะเนี่ย!!


"มึงเองเหรอ ไอ้เปี๊ยก"

ยิ่งได้ยินดังนั้น โบก็แข็งเป็นหิน เพราะที่เขายอมทนให้ด่าให้โขกสับทางโทรศัพท์นานาสารพัน เพราะคิดว่าอีกฝ่ายเป็นกะเทยหน้าสวยในฝัน ไม่ใช่ไอ้ผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้แบบนี้ !

มันเกิดอะไรขึ้น.. ไอ้หมอนี่น่ะเหรอที่เขาหลงนักหลงหนา ..ไม่... ไม่!!

โบเอาแต่ช็อกจนลืมที่จะคิดถึงเรื่องที่ว่า มันผิดพลาดได้อย่างไร .. ตอนนี้ในหัวเขาหมุนคว้าง...


"..คุณ.......คุณ.." โบอึกอัก ราวกับการเค้นคำพูดแต่ละคำมันช่างยากเย็น

"..มึงทำลายกู!" คำนี้ดูจะกล่าวออกมาง่ายกว่านัก

"เตี่ยมึง! กูไปทำลายมึงตอนไหน!" อ๋องเองก็ชักงง

"อย่าพูดคำว่าเตี่ยมึงนะ!!" เพราะเขาคิดไว้เสมอว่ามันเป็นคำพูดของคนๆนั้น 'เตี่ยมึง' คำประจำตัวของกะเทยคนสวยในจินตนาการ

"ไอ้สัตว์!! กูพูดของกูมาตั้งแต่พ่อมึงยังไม่เกิด" อีกฝ่ายชักยัวะ เพราะเขาก็ใช้มานานแล้ว

"ไปให้พ้น!!"

"เป็นเหี้ยอะไรวะ ก็มึงแหละโทรนัดกูออกมา"

".." ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง

"เออ!!..แต่ทีหลัง ไม่ต้องโทรมาแล้วนะ กูก็จะไม่โทรไปแล้ว ..ลบเบอร์กูออกไปเลย ลบเลย!!" โบไม่พูดเปล่า เดินมาหยิบโทรศัพท์ในมืออีกฝ่ายขึ้นมากดลบเบอร์ของตัวเองออกจากเครื่อง

"เราไม่รู้จักกัน..โอเค๊!!" โบย้ำชัดๆ ก่อนจะรี่เดินออกไปด้วยท่าทางหัวเสียไม่น้อย เขาทั้งเจ็บทั้งอาย

"ไอ้เหี้ย!!" ส่วนอ๋องเองก็ได้แต่ตะโกนไล่หลัง


แล้วเพื่อนๆทั้งกลุ่มก็เห็นหนุ่มโบเดินอาดๆๆกลับมา

"เป็นไงมั่งวะโบ ทำไมกลับมาเร็วนัก"

ทว่าคำตอบจากชายหนุ่มมีเพียง

"ใครพูดเรื่องกะเทย พ่อตาย!!" แล้วก็เดินจากไป


"เฮ้ย หน้าเงือกเหรอวะ?" กลุ่มเพื่อนตั้งข้อสงสัย

"หน้าเงือกบ้านพ่อง สวยขนาดนั้น"

"หรือมันแดกไก่ดิบวะ"

"โอ๊ยย ไอ้เหี้ย นั่นปอบแล้ว"

"เพราะงั้นไง ไอ้เชี่ยโบมันถึงเดินหน้ามุ่ยออกมา"

"เออ หรือจะใช่วะ" เพื่อนอีกคนเริ่มเห็นด้วย เมื่อเห็นว่าเหตุผลชักจะเข้าเค้า

"ไอ้พวกควายตู้เอ๊ยย มันจะเป็นไปได้ไงวะ กูว่ามันยังไม่ผ่าแล้วติ่งมันโผล่มากกว่า ไอ้โบเลยสยอง"

"เออว่ะ เป็นไปได้"

และแล้วสาเหตุอีกนานาสารพัดก็ถูกงัดออกมาถกกัน


หนุ่มโบนั่งรถกลับบ้าน เขาหัวเสียพอสมควร ..ไม่ใช่เจ้าหนุ่มนั่น ..แต่เขาหัวเสียกับตัวเอง

เหนือสิ่งอื่นใดคือเขาผิดหวังกับความผิดพลาดของตัวเอง และที่ตกใจที่สุดคือการที่รู้ว่าตัวเองกำลังหลงใหลได้ปลื้มไปกับคนที่อยู่ปลายสาย

แต่ทว่า..เรื่องสั้นเรื่องนี้ไม่ใช่นิยายดราม่า ดังนั้น ประเด็นนี้ อ่านแล้วก็ทำเมินๆไปเสียเถอะ


ผ่านไปสามวัน เหตุการณ์ต่างๆก็ดูเหมือนจะสงบดี อ๋องเร่งทำงานที่อาจารย์สั่งต่อไป โดยไม่มีโทรศัพท์จากเจ้าเปี๊ยกมารบกวนอีก ..ถ้าจะพูดไปแล้ว ก็คงจะไม่มีอีกต่อไป

เขาไม่ได้รู้สึกโกรธหรือเสียใจอะไรมากนักที่ถูกอีกฝ่ายด่ากลางห้างดัง (หรืออันที่จริง เขานั่นแหละที่เป็นคนตะโกนด่าเสียหลายคำ ย้อนไปอ่านสิคะ) ..แต่ถ้าจะรู้สึกนิดหน่อยก็ตรงที่ ต่อไปนี้เพื่อนในโทรศัพท์ของเขาจะไม่มีอีกแล้ว

ซึ่งมันก็ทำให้เสียดายพอดูเหมือนกัน.. เพราะการคุยโต้ตอบกันไปมาระหว่างการโทรศัพท์นั้นทำให้เขาได้มุมมองใหม่ๆ และได้เพื่อนใหม่ซึ่งคุยสนุกเพิ่มมาอีกหนึ่งคน

อ๋องเริ่มคิดว่า ถ้าไม่เจอกันมันอาจจะดีกว่านี้ก็ได้

...แต่แล้วความรู้สึกนั้นก็ถูกสะบัดทิ้งออกไปจากหัว เมื่อเจอคำถามที่ว่า

" มึงเป็นเกย์หรือไง ? "  ก็เสียงของเขาเองนั่นแหละจะใคร


ไม่ทันที่จะได้คิดอะไรต่อ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น อ๋องรีบรับก่อนที่ตัวเขาจะฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้

"ฮัลโหล.."

"กินข้าวยัง" ทว่าเสียงคุ้นหูนั้นกลับทำให้อ๋องขมวดคิ้วขึ้นมาอย่างงงๆ

"ไอ้เปี๊ยกเหรอ"

"..อืม"

"โทรมาทำเหี้ยไร ไหนบอกจะไม่โทรมาไง"

"...เปล่า..ก็.." โบเกาหัว "ก็..คิดถึงเพื่อนน่ะผิดเหรอ"

"เชี่ย..ไอ้น้ำเน่าเอ๊ย" อ๋องด่าไปตามแบบฉบับเขา ..แต่ก็อดยิ้มขึ้นมาไม่ได้


สิ่งที่โบทำคือการเริ่มใหม่ แม้เขาจะทำในสิ่งเดิมๆเหมือนทุกวันที่เคยทำ แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เขาได้รู้จักตัวตนที่แท้จริงของปลายสาย

โบเริ่มคิดว่าสิ่งที่ทำให้เขาชอบมากเพิ่มขึ้นทุกวันๆ คือใบหน้าสวยๆนั้น หรือคนที่อยู่ปลายสายโทรศัพท์กันแน่..


..... . . . .


ในเวลาต่อมา .. เท่าไหร่ดี ผู้เขียนกะไม่ถูก ..แต่คาดว่าคงนานพอดู..

"บริษัทเตี่ยมึง พับลิชชิ่งโว้ยยสัตว์" แน่นอนว่าเมื่อมีคนโทรมาปลุกอ๋องตอนนอน จะต้องโดนด่าพ่อเป็นสิริมงคล

"คร้าบบ นี่โรงแรมป๊ามึงแกรนด์โฮเทล"

"ไอ้เปี๊ยก!! ไอ้ประสาทแดก!! มึงจะโทรมาทำหอกอะไรวะ"

"ก็กูโทรมาปลุกแฟนกูน่ะผิดเหรอ ?"

..งั้นผู้อ่านช่วยตอบหนุ่มโบทีค่ะ ว่าผิดรึเปล่า อะฮริ้วววว~~

-- END --

- - - ----------------------------------


ในที่สุดก็จบ เฮฮฮฮฮฮ~ ( ไหนว่าจะไม่ได้มาอัพนาน -*-  แบบว่าอดใจไม่ได้น่ะค่ะ 55 )

ขอบคุณทุกๆคนมากๆที่สละเวลามาอ่านเรื่องสั้นหนูทดลองบ้าๆบอๆของเรา 5555

ไม่คิดเลยว่าจะมีคนชอบกันมากขนาดนี้ ..สำหรับเรา เยอะมากเลยล่ะ ^^

Ps. ตอนนี้คนแต่งต้องขอตัวแว้บบไปก่อน เพราะตอนจบอาจไม่ถูกใจเพื่อนๆก็ได้  เด๋วจะโดนไล่ตื้บเอา กร๊ากกกก