Rate : PG-13

Type : Short-novel

Author : B e L L e



อาจกลายเป็นเรื่องสามัญไปแล้วที่วิทยาลัยสร้างช่างหรือเทคนิค มีการกระทบกระทั่งกันไม่ว่าจะภายในหรือภายนอกสถาบัน

ในสถาบันนี้ก็เช่นเดียวกัน สิ่งที่เกิดขึ้นคือชายหนุ่มหน้าหล่อคนหนึ่งกำลังกระทืบชายหนุ่มต่างสาขาอีกคนหนึ่ง ท่ามกลางกลุ่มคนที่ยืนมุงส่งเสียงเชียร์กันอย่างสะใจ

"ให้มันรู้ ว่าอย่ามาทำกร่างกับแฟนกู" หลังจากการเหยียบอกครั้งสุดท้าย ชายหนุ่มก็กล่าวเตือน

หนุ่มหน้าหล่อคนนี้ชื่อ เต็ม เรียกได้ว่าเขาเป็นแกนนำในการยกพวกตีกับสถาบันอื่นทีเดียว ..ในวิทยาลัยแห่งนี้ ไม่มีใครไม่รู้จัก ..ฉะนั้นก็ไม่มีใครไม่รู้จักแฟนของเขาเช่นกัน

บุ๊ค แฟนหนุ่มรุ่นน้องซึ่งเป็นชนวนให้เกิดการกระทืบดังกล่าว ..เนื่องจาก พีค เจ้าหนุ่มที่เพิ่งโดนจัดการไปนั้นมักจะมากระชากเสื้อ หรือต่อยเขาจนเต็มมาเห็นอยู่เสมอ..

ทว่า..บุ๊คก็ไม่ใช่คนติ๋ม แม้ว่าจะหน้าตาน่ารักไม่เหมาะกับการเรียนช่างกลก็ตาม เพราะเขาเองก็ฝีมือใช่ย่อยเหมือนกัน ..หลายครั้งที่มีการวิวาทกันตัวต่อตัว บุ๊คก็ชนะตลอด ..ซึ่ง เต็ม แฟนหนุ่มก็จะมากระทืบซ้ำคู่อริตลอดเช่นกันหากเขาเห็น

แม้ว่านักศึกษาทุกคนจะรู้ถึงความสัมพันธ์ของพวกเขา แต่ก็ไม่มีใครกล้ามาแซว หรือตั้งตัวแอนตี้เลยสักคนเดียว เพราะรู้จุดจบของการกระทำเช่นนั้นเป็นอย่างดี


"บุ๊ค..ไป" หลังจากที่เดินฝ่ากลุ่มช่างกลมุงมาแล้วเต็มก็ชวนแฟนหนุ่มซึ่งยืนดูเหตุการณ์ด้วยสายตาเฉยชาอยู่ด้านนอก

ในยามเดินไปไหนมาไหนด้วยกัน เต็มมักจะแสดงความเป็นเจ้าของโดยใช้แขนมาโอบไหล่ของบุ๊คไว้ ซึ่งเทียบกับความสูงแล้วก็ดูเป็นการกระทำที่เหมาะสมดี เนื่องจากบุ๊คตัวเตี้ยกว่าเต็มราวๆสิบเซนต์

"เพื่อนเต็มไปด้วยรึเปล่า" ชายหนุ่มร่างเล็กถามโดยไม่ใช้สรรพนามว่า 'พี่' แม้แฟนของเขาจะอายุมากกว่าถึงสองปีก็ตาม

"ก็ว่าจะชวนไปอยู่ วันนี้วันเกิดไอ้ตั้ม"

"นั่นแหละ เราว่าจะหาคนเลี้ยงเอ็มเคไง" บุ๊คหัวเราะร่วน

"บุ๊คล่ะ จะชวนพวกไอ้ดอนไปมั้ย"

"เอาดิ คนกินเยอะๆสนุกดี"


แต่เมื่อยังไม่ทันจะได้ชวนเพื่อนคนใดไป ฝนกลับตกลงมาระหว่างที่พวกเขากำลังเดินอยู่ เต็มจึงรีบยกเสื้อขึ้นมาบังพวกเขาทั้งสองไว้

"แล้วนี่ต้องนั่งมอไซค์ตากฝนไปเนี่ยนะ" บุ๊คบ่น

"อ้าว จะให้ทำไงล่ะ" เต็มหัวเราะบ้าง

"บอกให้ซื้อรถก็ไม่เชื่อ"

"มีเงินที่ไหนเล่า"

"ตอแหลจริงๆ บ้านก็ออกจะรวย" บุ๊คแกล้งแขวะ ยังผลให้แฟนหนุ่มหัวเราะออกมาเบาๆ


ณ ร้าน MK Restaurant เพื่อนๆของทั้งคู่ก็ตามมาจำนวนพอสมควร จนคนอื่นๆในร้านมองอย่างหวาดๆว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือไม่เนื่องจากชุดที่ใส่ยังคงเป็นเครื่องแบบของสถาบันอยู่

"16 คนครับ" เพื่อนคนหนึ่งของบุ๊คบอกกับพนักงานซึ่งกำลังทำหน้าปูเลี่ยนๆว่าจะหาที่นั่งให้ได้อย่างไรให้ครบ


"พวกมึงมาทำไมกันเยอะแยะ" เมื่อได้ที่นั่งแล้วเต็มก็แกล้งพูดแซวเพื่อน

"แล้วมึงโทรเรียกพวกกูมาทำไมล่ะครับ" เพื่อนที่ชื่อตั้ม ซึ่งเป็นเจ้าของวันเกิดสวนทันที

"เออ..ตั้ม ได้ข่าวว่ามึงจะเลี้ยง" เพื่อนของเต็มอีกคนพูดขึ้น

"บ้านพ่อมึงเถอะ มากันเป็นกองทัพ แถมแต่ละคนแม่งยัดห่ากันหยั่งกะอะไร"

"หยั่งกะอะไรล่ะ..?" บุ๊คแกล้งกวนตีน

"ตั้งแต่เป็นแฟนไอ้เต็มนี่กวนตีนขึ้นนะน้อง" ตั้มแซว ส่งผลให้เสียงโห่ของคนในโต๊ะดังลั่นร้าน

"จะด่าบุ๊คก็พ่วงมาถึงกูด้วยเฉยเลย ห่า!!" เต็มหัวเราะ

"เออ พวกมึงต้องรับกุศลเท่าๆกัน"

"เฮ้ย..พวกแกพูดได้นะเว้ย คนเค้ารู้สันดานหมดแหละ ไม่ต้องปิดบัง" เพื่อนเต็มพูดกับกลุ่มเพื่อนของบุ๊คซึ่งเป็นรุ่นน้อง

"โห่..พวกพี่เล่นพูดกันหมด พวกผมจะแทรกตอนไหนล่ะ"

"มันด่ามึงพูดมากอะป๊อป" เต็มทำป้องปาก

"มันหรือมึงไอ้เต็ม" หนุ่มเจ้าของชื่อจึงคิดจะเอาตะเกียบเคาะหัวคนพูด

"เฮ้ย..พวกพี่จะสั่งกันมั้ย ไอ้นพกับไอ้คิมแม่งจองเมนูละ"

ว่าแล้วการสั่งแบบ 'ห่าลง' ของทุกคนจึงเกิดขึ้น..


ตลอดเวลาเต็มเอาแต่ตักอาหารในหม้อใส่จานบุ๊คเพียงอย่างเดียว

"พอแล้วๆ ตักให้ตัวเองมั่ง เดี๋ยวจะบ่นว่าไปเอ็มเคคราวนี้ไม่ได้กินอะไรเลย" บุ๊คพูด

"มือไม่ว่าง" เต็มพูดพลางมองมาทางมือที่กำลังตักให้แฟนหนุ่ม

"ไม่ป้อนหรอกนะ" อีกฝ่ายรู้ทัน

"ป้อนหน่อยน่า"

ว่าแล้วเสียงโห่ร้องของทั้งเพื่อนเต็มและเพื่อนบุ๊คก็ดังลั่น ฮิ้ววววววววว!!

"เฮ้ย!! ไม่ใช่งานมงคลสมรสมันสองคนนะเว้ย ไปสนใจมันทำไม แดกๆๆๆ" เพื่อนคนหนึ่งของเต็มจึงร้องปราม


"บุ๊ค ..ไอ้เหี้ยนั่นอะ กูว่าเดี๋ยวนี้มันแม่งมาหาเรื่องมึงบ่อยชิบหายเลยว่ะ" เพื่อนบุ๊คเริ่มชวนคุยบ้าง

"พีคเพิคห่าอะไรนั่นอะเหรอ" เพื่อนอีกคนถามขึ้น

"ไม่รู้ว่ะ.." เจ้าตัวตอบอย่างไม่ใส่ใจพลางคีบลูกชิ้นกุ้งเข้าปากไปด้วย

"มึงไปเล่นงานมันก่อนรึเปล่า"

"หน้าติ๋มๆอย่างงั้นกูจะไปหาเรื่องมันทำไม"
เมื่อจบประโยคของคนน่ารัก เพื่อนทั้งโต๊ะต่างเงียบกริบ เพราะหนึ่ง บุ๊คหน้าติ๋มกว่าชายหนุ่มคนที่ว่าเสียอีก และสอง นั่นแสดงให้เห็นถึงว่าบุ๊ครู้ดีว่าเขาไม่มีทางโดนชายหนุ่มคนนั้นเล่นง่ายๆแน่


พีค ชายหนุ่มที่ถูกกล่าวถึง เรียกได้ว่าเป็นคนหน้าตาดีคนหนึ่ง แม้จะหล่อไม่เท่าเต็ม ที่บางคนอาจให้คำนิยามว่า 'หล่อขั้นเทพ' เขาอยู่รุ่นเดียวกับบุ๊ค และเรียนสาขาเดียวกัน

ไม่มีใครรู้ว่าเขามีปัญหาอะไรกับบุ๊ค จนโดนแฟนของเจ้าตัวกระทืบอยู่บ่อยครั้ง ... ซึ่งถ้าจะว่าไปแล้ว.. กระทั่งตัวบุ๊คเองก็ยังไม่แน่ใจในเรื่องนี้สักเท่าไหร่

เพราะในยามปกติ ที่ต้องเดินสวนกัน หรือเจอกันในคาบเรียนต่างๆ พีคก็ยิ้มจริงใจให้แก่บุ๊คเสมอ ..


ในวันต่อมาก็เช่นเดียวกัน.. เมื่อบุ๊คเดินออกมาจากทางหนึ่ง มองเห็นพีค ซึ่งชายหนุ่มก็กำลังมองตรงมาที่เขาพอดี พีคยิ้มให้
..ยิ้ม  เหมือนกับว่าพวกเขาเป็นเพื่อนกัน

บุ๊คไม่ได้ยิ้มตอบ หากก็มองอย่างสงสัย ..และเมื่อกลุ่มเพื่อนของบุ๊คเดินมา พีคก็หยุดยิ้มและมองเลยผ่านไป เหมือนกับไม่ได้สนใจอะไร.. ยิ่งทำให้บุ๊คงงหนัก

"เฮ้ย บุ๊คเป็นอะไรวะ" เพื่อนคนหนึ่งเมื่อเห็นบุ๊คทำหน้าฉงนจึงถามขึ้น

"ไอ้เหี้ยนั่นอะ..กูว่ามันแปลกๆว่ะ" ชายหนุ่มพูดคำหยาบ แม้มันจะไม่เข้ากับหน้าตาน่ารักนั้นแต่เพื่อนๆก็ชินกันหมดแล้ว

"แปลกยังไง" เพื่อนถาม

"เมื่อกี๊มันยิ้มให้กู"

"พ่อมึง" เพื่อนพ่นหัวเราะ "มึงตาฝาดแล้วล่ะ วันก่อนแม่งยังต่อยมึงจนพี่เต็มมากระทืบอยู่เลย"

"เมื่อกี๊กูมองมันก็เฉยๆนะเว้ย ไม่เห็นยิ้มเลย" เพื่อนอีกคนให้ความเห็น

"เออ..ช่างเหอะว่ะ" แม้ในใจจะค้านว่าเขาเห็นจริง เพราะมันไม่ใช่ครั้งแรกที่เป็นแบบนี้ บางครั้งชายหนุ่มยังมาชวนเขาคุยด้วยซ้ำ ..จะว่าไปเมื่อวานก่อนจะมีเรื่องกัน พีคก็เข้ามาคุยดีๆ ..

แต่...ไม่รู้ทำไมจู่ๆท่าทางถึงเปลี่ยนไป แล้วหนุ่มเต็มแฟนของเขาก็มักจะมาเห็นพอดี .. ด้วยความฉงนนี้ บุ๊คจึงไม่ตัดสินใจถอนรากถอนโคนให้สิ้นซากเสียที เพราะชายหนุ่มคิดว่าอีกฝ่ายไม่เหมือนคนอื่นๆที่เข้ามาหาเรื่องเขา

. .


วันต่อมา วิชาช่างที่มีเรียนรวมกัน หนุ่มพีคก็เข้ามาช่วยแนะนำบุ๊คด้วยซ้ำไป ..ความสับสนมันมากขึ้นจนสุดจะทน ตอนช่วงพักบุ๊คจึงเรียกพีคไปคุยตัวต่อตัว

"มีอะไรก็พูดมา" เมื่อกระชากลากถูคนที่ตัวใหญ่กว่ามาได้ บุ๊คก็เค้นเสียงถาม .. แรงเขาเยอะเกินขนาดตัวมากนัก

"..ไม่มี" พีคตอบเสียงเป็นมิตร

"กูไม่ว่างมาเล่นตลกด้วยนะเว้ย บอกมา!!"

"ขอโทษ.." ชายหนุ่มเกาหัวช้าๆ

"อะไรนะ.." บุ๊คเองก็แทบจะทำในสิ่งเดียวกัน เพราะเขายิ่งงงหนักขึ้น

"..เรา..ไม่ได้อยากมีปัญหากับแกหรอก ..ไม่ได้อยากมีเลยซักนิดเดียว" พีคเลื่อนมือลงมาเกาคอ พลางพูดออกมาช้าๆ

"เราก็อยากคุยกับแกดีๆต่อหน้าพี่เต็มนะเว้ย ต่อหน้าทุกคนนั่นแหละ .. แต่มีปัญหากับพี่เต็มในกรณีไปหาเรื่องแฟนเค้า ก็คงดีกว่า ไปจีบแฟนเค้าล่ะวะ!! ยังไงเราคงแข่งกับพี่เต็มไม่ได้อะ เราแข่งกับพี่เต็มไม่ได้ซักอย่าง..  เพราะงั้น.." พีคเว้นวรรคไปนิดหนึ่ง

"ที่ยอมให้พี่เต็มกระทืบจนเจ็บตัวฝ่ายเดียวแบบที่ไม่เอาคืนเลยก็เพราะแค้นตัวเองตรงที่ขี้ขลาดด้วย ..แล้วก็เรื่องที่ทำแกเจ็บตัวด้วยแหละ"

ช่วงพัก ถ้าหนุ่มเต็มว่างก็มักจะแวะเวียนมาทางสาขาของบุ๊คอยู่เสมอ ..ในวันนี้ก็เช่นเดียวกัน แล้วเขาก็ได้เห็นบุ๊คยืนอยู่กับพีค คู่อริที่เพิ่งมีเรื่องกันวันก่อน

"พี่เต็มมาแล้ว.. ขอโทษนะ.." ว่าแล้วพีคก็ปล่อยหมัดขวาของเขาออกมาเต็มๆ!!..