Type : Short-novel

Author : B e L L e


ย่านแสงสีท่ามกลางเมืองใหญ่ หลายคนคงปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเทใจให้ผับสลิมที่ RCA ซึ่งเรียกได้ว่าเป็นแหล่งรวมวัยรุ่นแห่งหนึ่งของกรุงเทพเลยก็ว่าได้

ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังสนุกสนานอยู่กับการเต้นเล้าโลมหญิงสาว ..แต่ความรู้สึกนั้น ก็แค่อยากสนุก มิได้อยากจริงจังไปจนถึงขั้นหลับนอน

"เฮ้ย กลับก่อนนะ" เขาตะโกนลาเพื่อน หลังจากที่รู้สึกอิ่มตัวกับการผ่อนคลาย ณ ที่แห่งนี้แล้ว

ชายหนุ่มเดินกลับ เพราะจากสถานที่นั้น ไม่ไกลจากบ้านของเขามากนัก หากรู้ทางลัด

เบียร์ ไม่มีอาการเมาแอลกอฮอล์ เขาไม่ใช่นักดื่มตัวยงสักเท่าไหร่ ..แต่ถ้าบอกว่าเป็นนักเที่ยวล่ะก็ ไม่ปฏิเสธ

หลังจากที่เดินเข้ามาสักระยะหนึ่งเขาก็มองเห็นเด็กผู้ชาย ซึ่งเขาจำได้ดีว่าเป็นลูกชายของคนที่อยู่ในละแวกนี้ กำลังนั่งจับเจ่าอยู่บนกล่องลัง

เบียร์ขมวดคิ้วใช้ความคิดก่อนจะยกนาฬิกาขึ้นดู ปรากฎว่าเวลานี้ตีสองกว่าๆแล้ว

"เบียร์.." ชายหนุ่มร้องเรียกเด็กน้อยที่ชื่อเหมือนเขา "ดึกแล้วมาทำอะไรอยู่นี่"

"แม่ไม่ให้เข้าบ้าน" เด็กน้อยอายุราว 8-9 ขวบ ตอบเสียงเนือยๆ ราวกับมันเป็นเรื่องปกติ

"จะบ้ารึไง ..มา..เดี๋ยวพี่เคาะเรียกแม่ให้"

"มีคนมาช่วยเคาะหลายทีแล้ว แม่ไม่เปิดหรอก"

ชายหนุ่มยิ่งขมวดคิ้วไปกันใหญ่ ..ทำไมเพื่อนบ้านเขาถึงทำกับลูกชายตัวเองขนาดนี้

"งั้นเบียร์มานอนบ้านพี่ก่อน" เขาพูดพลางจูงแขนเด็กน้อยให้ตามมาด้วย แม้จะไม่ค่อยได้เจอกันบ่อยนัก แต่อย่างน้อย เด็ก 8-9 ขวบคงไม่ขโมยของในบ้านของเขาหรอก เบียร์คิด

และในทำนองเดียวกัน แม้จะไม่ค่อยได้เจอกันบ่อย แต่ด้วยความเดียงสา เด็กน้อยก็เดินตามรุ่นพี่เข้าไปอย่างไม่ลังเล

"เดี๋ยวเบียร์นอนห้องนี้ละกัน" ชายหนุ่มพามายังห้องนอนอีกห้องหนึ่งของเขา ซึ่งดูจากสภาพแล้วคงเอาไว้เป็นห้องรับรองแขก เพราะดูสะอาดสะอ้านเรียบร้อยดี

เด็กน้อยไม่ตอบอะไรเขาเพียงแต่เข้าไปนอนในห้องอย่างว่าง่าย ..ก่อนที่เจ้าของบ้านจะปิดประตูให้และก้าวเท้าไปยังห้องนอนของเขา พลางคิดไปว่าวันรุ่งขึ้นจะไปคุยกับแม่ของเบียร์ให้รู้เรื่อง


วันต่อมา..

"ทำไมคุณปล่อยเด็กให้อยู่นอกบ้านตอนดึกๆแบบนี้ล่ะ!!" ชายหนุ่มพูดกับคุณแม่ยังสาวของน้องเบียร์

"แล้วมันเรื่องอะไรของคุณไม่ทราบ"

"ถ้าแกเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง" เมื่อยิงคำถามนี้ อีกฝ่ายก็นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ..

"ไม่ต้องมายุ่งกับวิธีการเลี้ยงลูกของฉัน!!" เธอตอบใส่หน้า ก่อนที่จะเดินออกจากที่นั้นไป ..ยิ่งเร่งให้เบียร์หัวเสีย เพราะหญิงสาวดูจะบอกปัดความรับผิดชอบอย่างรุนแรง

เท่าที่ดูจากลักษณะ แม่ของน้องเบียร์อายุราว 25 ปี คาดว่าเธอมีลูกตั้งแต่อายุยังน้อย ทั้งๆที่วุฒิภาวะของตัวเองก็ยังไม่สมบูรณ์ ..


"แล้วเค้าเลยปล่อยให้เด็กอยู่นอกบ้านคนเดียวตอนตี 2 เนี่ยนะคะ" หญิงสาวพูด หลังจากฟังเรื่องเล่าของเบียร์แล้ว

"อืม.. ผมล่ะเชื่อเลย มีแม่แบบนี้อยู่ในโลกด้วย" เบียร์ยังคงหัวเสียอยู่ เพราะเขาคิดว่าตัวเองทำเรื่องที่ถูกต้องแต่กลับถูกตอกใส่หน้าว่า อย่ามายุ่ง!

"แต่เจนว่าเบียร์ทำถูกแล้วนะ"

"ผมว่าผมก็ทำถูกแล้วที่ช่วยเด็ก"

หญิงสาวที่กำลังพูดคุยอยู่กับเบียร์คือ เจน เธอเป็นแฟนของเขาเอง ..วันนี้ว่างจากงาน พวกเขาจึงมาผ่อนคลายโดยการมากินข้าวและมาโยนโบว์ลิ่ง ซึ่งเป็นกีฬาโปรดของเจนด้วยกัน

ทั้งเจนและเบียร์คบกันมากว่า 2 ปีแล้ว และเบียร์ก็รู้สึกจริงจังกับเธอคนนี้มากทีเดียว เพราะไม่ใช่เรื่องง่ายๆที่คนสองคนจะเข้ากันได้ดี

หลังจากใช้เวลาร่วมกับแฟนสาวแล้ว เบียร์ก็เดินกลับบ้าน .. ทั้งๆที่รถสปอร์ตซึ่งเก็บเงินซื้อมาเกือบสิบล้านก็ไม่ได้หายไปไหน แต่เขาชอบที่จะเดินมากกว่า


เมื่อผ่านโรงเรียนแห่งหนึ่ง ก็เห็นเด็กหลายๆคนวิ่งกรูกันออกมาทางนอกประตู นี่คงเป็นเวลาเลิกเรียนแล้ว ..เบียร์ย้อนนึกถึงความหลังตอนเป็นเด็กประถมของตัวเองแล้วก็อดนึกยิ้มไม่ได้

ทว่า..ไม่มีเวลาให้เขาคิดนานเมื่อมองเห็นน้องเบียร์ เด็กน้อยข้างบ้านที่เขาเพิ่งเอื้อเฟื้อที่นอนให้เมื่อวาน ยืนนิ่งอยู่เพียงลำพัง

"เบียร์.." ชายหนุ่มเรียก

เด็กน้อยเงียบไปครูหนึ่ง ก่อนจะกล่าวออกมาเบาๆ

"พี่เบียร์ ..เบียร์กลับด้วยได้มั้ย"

ทำไมจะไม่ได้เล่า ในเมื่อเขาก็จะกลับบ้านอยู่แล้ว เพียงแต่นึกสงสัยว่าเพราะอะไร เด็กน้อยถึงขอกลับกับเขาในเมื่อแม่ก็น่าจะมารับอยู่แล้ว

แล้วคำตอบที่ได้รับก็คือ " ผู้เป็นแม่ให้เด็กน้อยกลับเอง " ยิ่งคิด เบียร์ก็ยิ่งโกรธ เพราะระยะทางจากโรงเรียนแห่งนี้ไปจนถึงละแวกบ้านของเขามันก็ไกลโขอยู่ จะทิ้งให้เด็กน้อยอายุ 8 ขวบเดินกลับบ้านเองแบบนี้ก็ออกจะเกินไปหน่อย

"แม่เค้าเป็นอะไรนักหนา" ชายหนุ่มถามเด็กน้อยระหว่างทางที่เดินกลับ

"แม่โกรธที่เบียร์ไปนอนบ้านคนแปลกหน้า"

..จะว่าไปมันก็จริงอยู่ที่เขาเป็นคนแปลกหน้า เพราะแม้ว่าบ้านจะอยู่ใกล้กัน แต่คนในชุมชนก็ไม่ได้ไปมาหาสู่กันบ่อยครั้งเท่าที่ควร ..เรื่องธรรมดาของคนเมืองใหญ่ ที่ถ้าจะรู้จักก็คือรู้จักกันเป็นบางหลัง ไม่ใช่ทั้งหมด

จึงเรียกได้ว่าพวกเขาแค่รู้จักชื่อและหน้าค่าตากันเท่านั้นเอง

แต่เบียร์ยังคงยืนกรานว่าสิ่งที่เขาทำมันถูกต้อง เพราะเขาไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไรกับเด็กน้อย และหากเขาไม่ชวนน้องเบียร์ให้เข้ามาพักในบ้าน เด็กน้อยจะอยู่ต่อไปอย่างไรทั้งคืน

"แล้วนี่ กลับกับพี่ แม่จะไม่ว่าเหรอ" เบียร์ถาม

"ไม่รู้" เด็กน้อยตอบตามความเดียงสา ทว่า ไม่ว่าชายหนุ่มจะโดนหาว่ายุ่งไม่เข้าเรื่องอีก แต่เขาก็คงทิ้งเด็กให้กลับคนเดียวไม่ได้


เมื่อไปถึงหน้าบ้าน เด็กน้อยไม่หยุด แต่กลับเดินตามชายหนุ่มที่ชื่อเหมือนกันต่อไป

"เฮ้ย ถึงบ้านแล้ว" เบียร์พูดกลั้วหัวเราะ

"ไม่อยากกลับ"

และเหมือนเดิมคือแม้เขาจะโดนผู้เป็นแม่ของเด็กน้อยตะคอกเอาอีก เขาก็ไม่สนใจ ..หรืออีกนัยหนึ่ง เขาเองก็อยากแกล้งเธอเหมือนกันเรื่องที่จู่ๆลูกชายก็ไม่กลับบ้าน เธอจะรู้สึกอย่างไร

เบียร์เปิดโทรทัศน์ให้เด็กน้อยเป็นคนคุมรีโมทเลือกดูเอาเอง  น้องเบียร์เปลี่ยนช่องไปเรื่อยๆ ซึ่งช่องก็มีมากเหลือเกินเพราะชายหนุ่มติดทรูวิชั่น

"ทำไมเมื่อวานแม่เค้าถึงให้เบียร์มานอนนอกบ้านล่ะ" ชายหนุ่มถามในสิ่งที่ยังคงคาใจ หลังจากที่รินน้ำใส่แก้วให้แก่เด็กน้อย

"เบียร์กินข้าวช้า" ทว่าคำตอบกลับยิ่งเพิ่มคำถามในใจเขา

"อะไรนะ"

"แม่ไม่ชอบให้เบียร์กินข้าวช้า" เด็กน้อยตอบตามความเข้าใจของเขา โดยอาจมีคำถามในใจลึกๆแก่ตัวเองว่า เขากินข้าวช้าแล้วมันผิดมากเลยหรือ หากเขาคงยังเด็กเกินไปที่จะถ่ายทอดคำถามนี้ออกมา

"มันไม่ใช่นะ เบียร์กินข้าวช้ามันไม่ได้ผิดถึงขนาดต้องไล่เบียร์ออกมาข้างนอกแบบนั้นซะหน่อย" ชายหนุ่มแสดงความเห็น

"ไม่รู้.."  ซึ่งพอฟังคำตอบของก็นึกขึ้นได้ว่า มันไม่ใช่สิ่งที่จะบอกน้องเบียร์ แต่มันเป็นสิ่งที่ต้องบอกกับแม่ของเด็กน้อยต่างหาก

แต่ละครั้งที่เด็กน้อยพูด ไม่มีคำลงท้าย แต่ชายหนุ่มก็เข้าใจดีว่าคงเป็นเพราะผู้เป็นแม่ไม่เคยสอน เพราะดูจากลักษณะแล้ว เธอไม่สนใจลูกของเธอสักเท่าไหร่

"นี่..เวลาพูดกับผู้ใหญ่ เบียร์ต้องพูดครับนะครับ เข้าใจมั้ย"

"อื้อ.."

"ครับ ไม่ใช่ อื้อ"

"อื้อ...ครับ"

หลังจากนั้น ทั้งเด็กน้อยและชายหนุ่มซึ่งชื่อ เบียร์ เหมือนกัน ก็กลายเป็นเพื่อนซี้กันโดยไม่รู้ตัว ..และแน่นอนว่า ผู้เป็นแม่ของเด็กน้อยไม่เคยรู้เพราะเธอบอกกับลูกชายไว้ว่าจะออกไปทำงาน และให้หาอะไรกินเอง

ผ่านมาแล้ว เป็นเวลาเกือบอาทิตย์..

ดังนั้นหน้าที่ของการไปรับไปส่งเด็กน้อยไปโรงเรียน การหาข้าวหาปลาให้กิน และการให้ที่พัก จึงเป็นของหนุ่มเบียร์คนเดียว

"แล้วแม่เบียร์เค้าไม่คิดเหรอว่าเด็กแค่ 8 ขวบที่ต้องไปโรงเรียนเองด้วย จะหาอะไรกินยังไง" ชายหนุ่มยังคงโกรธแม่ของเด็กน้อย

"ไม่รู้ ..แต่เบียร์ว่าแม่ไปหาพ่อ เพราะครั้งที่แล้วแม่ก็บอกว่าไปทำงาน ..แต่จริงๆไปหาพ่อ"

"แล้ว..พ่อเบียร์อยู่ไหน ทำไมไม่มาอยู่ด้วยกัน"

"เบียร์ไม่รู้ ..แต่เบียร์ไม่อยากให้แม่ไปหาพ่อหรอก เพราะพอไปหาพ่อทีไร แม่ก็โมโหทุกที แล้วเบียร์ก็จะโดนว่า"

ชายหนุ่มลำดับความคิดจากคำพูดของเด็กน้อยที่คงไม่ค่อยเข้าใจเช่นกัน .. แต่เบียร์ก็พอคิดได้ว่า พ่อแม่ของเด็กน้อยคงมีปัญหากันบ่อยพอดู .. การมีลูกเมื่อวุฒิภาวะยังไม่พร้อมนี่สร้างปัญหามากมายทีเดียว

"ผู้หญิงในรูปนี่แฟนพี่เบียร์เหรอ" เด็กน้อยชี้ที่รูปของเจน

"อื้ม..ใช่ครับ"

"พี่เบียร์มีลูกรึเปล่า" น้องเบียร์อาจงงๆเพราะคิดว่าคำว่าแฟนคือคนที่แต่งงานมีครอบครัวด้วยกัน

"ยังๆ พี่ยังไม่ได้แต่งงานเลย"

"อ้าว.." เด็กน้อยชักงง

"เอาเหอะ..เดี๋ยวก็เข้าใจเองแหละ" เบียร์ก็ขี้เกียจอธิบาย


"สวยมั้ย" ไม่นานนัก เด็กน้อยก็หยิบเอากระดาษA4ซึ่งวาดและระบายสีด้วยสีไม้เป็นรูปธรรมชาติมาให้ดู

"โอเคเลย" ชายหนุ่มตอบ

"รูปนี้เบียร์ได้คะแนนเต็มด้วย" น้องเบียร์บอกอย่างภาคภูมิใจ

"เก่งๆๆ" ชายหนุ่มปรบมือให้

ช่วงตั้งแต่ที่น้องเบียร์มาอยู่ด้วย ชายหนุ่มไม่ได้ออกไปสังสรรค์กับเพื่อนคนใด ..อันที่จริงไม่ใช่ว่าเขาไปไม่ได้เพราะติดดูแลเด็กน้อย หากเพราะเขาไม่อยากไปเองต่างหาก  แต่ก่อนอยู่คนเดียวรู้สึกเหงาๆจึงหาเรื่องเที่ยวไปเรื่อย แต่ปัจจุบันมีเพื่อนตัวเล็ก คอยทำให้สนุกสนานอยู่ตลอด เขาก็ไม่ต้องเที่ยวอีก


"พี่เบียร์เล่นไอ้นั่นเป็นรึเปล่า" เด็กน้อยชี้ไปยังอิเล็คโทนซึ่งตั้งอยู่ในบ้านของชายหนุ่ม

"เป็นดิ..ทำไมเหรอ"

"วันงานโรงเรียนครูบอกให้แสดงความสามารถ"

"แล้วทำไมต้องเป็นไอ้นั่นล่ะ" ชายหนุ่มหมายถึงอิเล็คโทน

"ก็เบียร์อยากเล่น" เป็นคำตอบที่ฟังดูง่ายดี

แล้วปฏิบัติการสอนของครูเบียร์ก็เริ่มต้นขึ้น .. หนุ่มเบียร์ค่อยๆสอนอย่างใจเย็น ซึ่งเด็กน้อยก็หัวไวพอสมควรจึงสามารถไปได้เร็ว


"แล้วเบียร์จะโชว์เพลงอะไรล่ะ" วันหนึ่งชายหนุ่มก็ถาม

"อิ่มอุ่น"

"ทำไมล่ะ" ชายหนุ่มชักอึ้ง

"เบียร์อยากเล่นให้แม่ฟัง"

เป็นคำตอบที่หนุ่มเบียร์ฟังแล้วต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่


เสียงกดออดดังขึ้นนานจนน่ารำคาญ ..เมื่อเบียร์เดินไปดูก็พบว่าเป็นแม่ของเด็กน้อยนั่นเอง

"ฉันว่าลูกฉันน่าจะอยู่ที่นี่" เธอกล่าวอย่างหัวเสียหลังจากที่ชายหนุ่มเปิดประตูรับ

"อยู่" เบียร์ตอบเสียงห้วน

"นี่มันจะมากไปแล้ว" ท่าทางเธอหัวเสียไม่น้อย

"ใครกันแน่ที่มากไปแล้ว ..ผม หรือ คุณ !?"

"อะไร!?"

"คุณหายหัวไปเป็นอาทิตย์ โดยทิ้งลูกชายอายุ 8 ขวบให้อยู่บ้านคนเดียว ... แกเพิ่งป.2 แกจะทำอะไรได้!?"

"ก็เลยเป็นหน้าที่พ่อพระที่ต้องมายุ่งวุ่นวายกับลูกคนอื่นงั้นสิ!!"

"คุณไม่ขอบคุณผมไม่ว่านะ! แต่ต้องไม่ใช่มากระโชกโฮกฮากกับผมแบบนี้!!"

"นี่ฉันไม่พาตำรวจมาจับคุณก็ดีเท่าไหร่แล้วนะ!!"

"ข้อหาอะไรไม่ทราบ!?"

"ผู้ชายพาเด็กผู้ชายไปนอนบ้านกันสองต่อสองน่ะคุณคิดว่าอะไรล่ะ!? นี่ไง! ฉันก็มีสิทธิ์ห่วงลูกฉันเหมือนกัน!!"

เบียร์ถึงกับสะอึกในใจ เขาไม่คิดว่าเขาจะถูกมองร้ายแรงถึงขนาดนี้

"คุณมันบ้าไปแล้ว.." ชายหนุ่มกำลังจะระเบิดลง ทว่า เด็กน้อยที่วิ่งออกมาจากบ้านเขาก็กลับทำให้เหตุการณ์สงบลงได้อย่างน่าประหลาด

"เบียร์" หญิงสาวเรียกลูกชายของเธอ

"ทำไมแม่ไปนานจัง ?"

หากคำถามแห่งความเดียงสาที่ยิงออกไปกลับทำให้ผู้เป็นแม่ชะงักงัน...


"ขอบคุณ" ในที่สุดเธอก็ยอมกล่าวขอบคุณ

"แม่ วันหลังเบียร์มาบ้านพี่เบียร์อีกนะ"

"วันนี้กลับบ้านก่อนเถอะ" เธอกล่าวเบาๆกับลูกชายพลางปรายตามองไปยังเจ้าของบ้านด้วยความรู้สึกผิดในใจ


หลังจากนั้นผู้เป็นแม่ก็ปล่อยให้ลูกชายมาหาเบียร์มากขึ้น เธอไม่ลงโทษลูกชายด้วยเรื่องไม่มีเหตุผลอีก และขอร้องให้เบียร์ช่วยดูแลลูกชายด้วย หากเธอพลั้งพลาดอะไรไป .. เพราะเธอรู้แก่ใจว่าเธอยังไม่พร้อมจะเป็นแม่คนนัก

ซึ่งหนุ่มเบียร์ก็ตกปากรับคำเป็นอย่างดี เพราะการได้มีเพื่อนเป็นเด็กน้อย มันก็สนุกไปอีกแบบ


เมื่อใกล้ถึงวันงานโรงเรียนเด็กน้อยก็คะยั้นคะยอแม่ของตน

"แม่..พรุ่งนี้แม่อย่าลืมไปดูเบียร์เล่นนะ" เด็กน้อยบอกกับแม่ของเขา

"แม่ก็ไม่รู้สิ..แม่.." เธอเกรงว่าตัวเองจะไม่ว่างไป

"คุณต้องไปนะ แกอยากให้คุณไปมากที่สุดเลย" เบียร์บอก ..


แต่สำหรับตัวเขาเอง เขาไม่รู้ว่าจะจำเป็นมากน้อยเพียงใดที่ตัวเขาจะต้องไปชมการแสดงของลูกศิษย์ตัวเล็กคนนี้  เพราะเพลงที่เด็กน้อยตั้งใจเล่นนั้นต้องการจะสื่อไปถึงผู้เป็นแม่เพียงคนเดียว

อีกทั้ง..แฟนสาวของเขาก็นัดเดทในวันนี้พอดีเสียด้วย หลังจากที่เขาเอาเวลาส่วนใหญ่ไปทุ่มให้กับเด็กน้อยเสียมาก

"เบียร์...เบียร์รู้สึกมั้ยว่าช่วงนี้เบียร์มีเวลาให้กับทุกคนน้อยมาก"

"ก็..." ชายหนุ่มเกาหัวทำท่าคิด

"โดยเฉพาะกับเจน" เธอเน้นเสียง

"ตอนนี้ผมก็กำลังทานข้าวกับเจนอยู่ไง"

"เบียร์รู้สึกบ้างมั้ยว่าระยะห่างของเราสองคนมันมากขึ้นเรื่อยๆ"

"ก็..ไม่มั้ง"

"เจนว่าเบียร์ให้ความสำคัญกับเด็กคนนั้นมากไปแล้วนะ"

"เจนอย่าเอาน้องเบียร์มาเปรียบเทียบกับตัวเองได้มั้ย มันไม่เหมือนกันนะ"

เมื่อฟังจบหญิงสาวเริ่มวางช้อน พร้อมกับเม้มปากเบาๆ ก่อนจะพูดออกมา

"เจนขอพูดตรงๆนะ..น้องเบียร์อะไรนั่นไม่ใช่ความรับผิดชอบของเบียร์ ดังนั้นเบียร์น่าจะเลิกยุ่งกับแกแล้วปล่อยให้แกอยู่กับแม่ของแกไป"


. . ..


เด็กน้อยมองเห็นว่ารุ่นพี่ที่ชื่อเหมือนกัน มาที่โรงเรียน จึงเดินเข้าไปทักทาย

"ไปเที่ยวกับแฟนสนุกมั้ย" น้องเบียร์ถาม

"ก็ดีนะ" ชายหนุ่มตอบยิ้มๆ..

"ไหนพี่เบียร์ว่าจะมาไม่ได้แล้วไง"

"พี่อยากมาดูฝีมือเราน่ะสิว่าจะเก่งขนาดไหน"


เมื่อใกล้ถึงเวลาเล่นจริง เบียร์ก็พยายามให้กำลังใจเด็กน้อย

"พร้อมยังเบียร์"

"อื้ม...ครับ"


"พี่เบียร์ แม่เบียร์จะมามั้ย"

"มาสิ เชื่อพี่"

แล้วน้องเบียร์ก็ขึ้นไปโชว์อิเล็คโทนเพลงอิ่มอุ่นบนเวที  แต่จนแล้วจนรอด แม่ของเขาก็ยังไม่มา..

หนุ่มเบียร์ที่อยู่ข้างล่างมองนาฬิกาอย่างร้อนรน เพราะเขาอยากให้แม่ของเด็กน้อยมาดูให้ได้


..และในที่สุดเธอก็เข้ามาในหอประชุมอย่างรีบเร่ง แล้วก็ได้เห็นลูกชายกำลังเล่นอิเล็คโทนอยู่

อุ่นใดๆ โลกนี้ไม่มีเทียบเทียม

อุ่นอกอ้อมแขน อ้อมกอดแม่ตระกรอง

รักเจ้าจึงปลูก รักลูกแม่ย่อมห่วงใย

ไม่อยากจากไปไกล ..แม้เพียงครึ่งวัน 


ด้วยความหมายในเนื้อเพลง เธอจึงถึงกลับร้องไห้ออกมาเบาๆ

เมื่อมองเห็นแม่ของน้องเบียร์ เบียร์จึงเดินไปหาเธอ

"ลูกคุณเก่งนะ"

"เก่ง.." เธอพูดออกมาพร้อมเสียงสะอื้น  "เค้าเก่งกว่าฉันเยอะเลย" 

เพียงแค่ประโยคนี้ก็ไม่ต้องถามต่อความยาวอะไรอีกแล้วว่าที่เธอร้องไห้นั้นเป็นเพราะอะไร..


เมื่อลงจากเวที เด็กน้อยก็รีบวิ่งมากอดแม่

"แม่ได้ฟังที่เบียร์เล่นใช่มั้ย"

"ฟังลูก" หญิงสาวพยายามเช็ดน้ำตาให้หมด

"แฟนพี่เบียร์น่าจะมาด้วยนะ"


"คงไม่มาหรอก.. เราเลิกกันแล้วน่ะ"

โดยที่เขาไม่ได้บอกกับเด็กน้อยเลยว่าสาเหตุที่เขาเลิกเป็นเพราะอะไร..



____ _ _____ ,,,,


เรื่องนี้ไม่วายแฮะ ..แต่มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับความรักล่ะค่ะ รักเด็ก 5555+
แต่ใครจะคิดว่าวายก็ได้นะเจ๊อะ ค่อนข้างจะโชตะ ฮ่าๆๆๆๆ

แต่จริงๆเรื่องนี้ไม่ได้มีแค่รักเด็กอย่างเดียวนะเอ้อ..ลองนับกันดูเล่นๆว่ามีรักอะไรบ้าง  .. เข้ากับเทศกาลวันแม่พอดีเล้ยย อิอิ


Ps. ครบ 100 เอนทรี่แล้วเค่อะ ทั้งหมด 962 คอมเม้นท์ ขอบพระคุณมิตรรักแฟนเพลงที่ให้การสนับสนุนฮ้า~